zaterdag 31 december 2016

Facebook

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Ik moet Paul van den Hurk eens bellen! U kent hem? Ik niet, althans nooit ontmoet. Hij is de founding father van SRC Eindhoven, een springlevende club die ooit achter zijn huis begon, later naar Best verhuisde en nu sinds enige tijd naar weer een andere locatie is overgegaan. Het lijkt het bedrijfsleven wel, want als ik zijn Facebook-pagina goed interpreteer hebben ze zonder slag of stoot Fastlane in Everdingen overgenomen. In ieder geval de 6-spoors Carrerabaan van die club. Die komt in die nieuwe ruimte naast de 6-spoors Slot.It Oxygen Nincobaan die de club al had. Reken er nog een toiletgroepje bij, wat ruimte om wat sleuteltafels weer te zetten, en een flinke enigszins verhoogde hoek voor de wedstrijdleiding om alles in goede banen te leiden en je hebt het over een flinke supermarkt. Niks benauwd gedoe: 350 vierkante meter! Schrijft Roel Bozon over die Carrerabaan: “Een mooie opstap naar een houten baan te zijner tijd!”

Ik denk dat die opmerking in Everdingen als een beste dreun is ervaren. Komen er een paar gabbers uit Eindhoven op een zaterdagmiddag je hele baan opvouwen en inpakken, zegt een of ander typje opgewekt bij wijze van compliment dat het een leuk opstapje is! Met andere woorden; het is nog even behelpen, maar het komt goed! Zo erg zal het toch wel niet zijn? Ik denk dat ze in Eindhoven (Lees: Best) heel blij mogen zijn, want tot nu toe hadden ze niks anders dan Ninco, de bandenvreter. Ofwel Ninco de Hobbelmaarlaan. Wel gebouwd volgens de opzet van het Japanse Suzuka, een baan met een viaduct en een lekker lang recht stuk. Geen slechte keuze als je het mij vraagt, zeker niet als de ruimte die je tot je beschikking hebt een pijpenla is.

Maar het allermooiste van die baan is toch wel de mogelijkheid om digitaal te rijden, met Slot.It Oxygen. ‘Bridging the gap’ zeggen de Italianen niet zonder trots, want met het systeem kun je echt alle kanten op. Het past ook op Carrerabanen en het zou me niks verbazen als onze Hurk ook die oude baan uit Everdingen ombouwt tot een hypermoderne digitale slotracebaan.

Op de Facebook-pagina van Paul kun je het allemaal zo’n beetje volgen. Weinig tekst, veel foto’s. Ik heb bijvoorbeeld nog geen idee waar ze nu ergens aan het timmeren en knutselen zijn. Wel weer in Best (Lees: Eindhoven), geloof ik. Ergens lees ik: vijftig meter verderop. De ruimte wordt gehuurd! Aha! Daar kun je uit afleiden dat die luitjes alle vertrouwen in de toekomst hebben en dus helemaal niks doemdenken over onze sport! Gewoon een flinke club, twee dikke banen en rustgevend laminaat op de vloer. Dat alleen al! Dat je het lef hebt om tweehonderd pak laminaat te kopen voor een gehuurde ruimte! Enig idee hoeveel doorsnee woonkamers je daarmee vol kunt leggen?

Ik houd daar wel van, de zaken een beetje flink aanpakken. Maar goed, daarom wilde ik niet bellen. Ik wil er vooral naar toe en ik hoop dat er dan iemand is die mij wat kan vertellen over dat Oxygen-systeem. Kijk, dat je zelf het wiel uit moet vinden, dat is me onderhand wel duidelijk. Maar ik verbaas me er altijd over dat ervaring, goed of fout, niet wordt gedeeld! Voor een beter begrip: ik bouw een Fleischmannbaan (The best you can get!) om naar een digitale variant met Ninco-baanwissels. Het is niet anders, want Fleischmann is nooit verder gekomen dan zo’n volstrekt belachelijke chicane. Of nog erger: een kruising! Ik zal u niet vervelen over het aanpassen van die wissels en nog minder over de kunst om Fleischmann aan Ninco te koppelen.

Wel gaat het om de vraag wáár je die wissels plaatst en waarom dáár? Ik ben benieuwd of SRC Eindhoven daarover heeft nagedacht. Of dat men later tot de conclusie is gekomen dat een bepaalde plek minder gunstig is dan indertijd gedacht. Het zou zelfs zomaar kunnen dat een bepaalde wissel in de wedstrijd uiteindelijk nauwelijks wordt gebruikt, omdat de wissel de heren coureurs weinig voordeel biedt. Kan zomaar. Wie zal het zeggen?

Bij mij begon de digitalisering toen ik mijn controller draadloos maakte. Je weet niet wat je overkomt als coureur zijnde. Ineens is er geen enkele noodzaak meer om tussen de anderen te staan. Je kunt gewoon anywhere staan. Daarbij is tegenwoordig alles draadloos, waarom onze racerij dan niet? Kortom, ik ga die Van de Hurk eens mooi uitwringen. En dan wil ik ook weten waarom zij nog steeds zestiger jaren-banaanstekkers gebruiken. Misschien zit daar ook wel een hele diepe & mooie gedachte achter. Heel hard lachen kan altijd nog!


zaterdag 24 december 2016

Techport




SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

 Omdat mijn vrouw en ik helemaal in de ban van techniek als beste studierichting zijn, kostte het ons weinig moeite onze kinderen op de stoep van het technasium te smijten en tijdens het wegrijden nog te roepen: “Doe je best, anders zwaait er wat!” Dit laatste bleek ik verkeerd begrepen te hebben, want mijn vrouw zei gewoon: “Hè, zwaai nou even!”, maar dat verstond ik dus kennelijk niet goed. Enfin, onze bloedjes worden toptechneuten die wij quasi achteloos op de achterbank mee naar Delft nemen (Kijk jongens, de TU!) of voor wie wij bijna onmerkbaar op de Randweg Eindhoven wat langer dan nodig de voet van het gaspedaal lichten om hen een blik op de Campus TUE te gunnen. Ze vinden het allemaal best, onze snotneusjes!

Gelukkig begrijpen zij wel dat wij helemaal gelijk hebben en ze doen dan ook echt flink hun best. Niet alles lukt en niet alles is even gemakkelijk, zodat wij soms moeten helpen. Hoera! Het belangrijkste vak van het technasium is O&O, wat staat voor onderzoek en ontwerpen. Het is een vak dat een grote mate van zelfstandigheid vereist, zodat de docent onbekommerd zes weken uit zijn neus kan gaan zitten vreten. Maar het schort aan het samenwerken in groepjes, want er zijn altijd van die leerlingen die het gedrag van de docent gaan na-apen. Ruzie in de hut en dat moeten wij dan weer sussen. Dat gaat het beste door het werk van de dwarse leerlingen over te nemen.

Op zoek naar een oplossing voor één van de vele technasium-opdrachten die ik nog voor Kerstmis af moet hebben, stuitte ik bij toeval op Techport. Dat blijkt een soort samenwerkingsverband in de regio Haarlem-IJmond te zijn, waarbij kleine techneutjes samen aan een project werken. In dit geval de bouw van een elektrische auto, een slotcar. Dit alles onder toeziend oog van de mannen van Slipstream Slotracing in Cruquius, onder de rook van Haarlem. Ik citeer: de doelgroep is 6-8 jaar, met een maximum van 18 leerlingen, die meedoen aan de Slotcar Challenge. Ontwerpen, nadenken, bouwen en racen!

Pak een zakdoek en lees mee: De Slot Car Challenge is een programma waarbij leerlingen intensief samenwerken aan de bouw van een elektrisch aangedreven slot car. Als team nemen ze het op tegen de teams van klasgenoten in een spannende racecompetitie op de indrukwekkende modelracebaan bij Slipstream Slotracing.

Vooral bij dat ‘elektrisch aangedreven’ kreeg ik het even stevig te kwaad. Ik schoot gewoon vol. Als dit niet over slotcarracen in zijn mooiste vorm gaat, dan weet ik het ook niet meer. Wij van Amazingslotcarracing te TE doen alles, maar dan ook werkelijk alles om kinderen voor techniek te laten kiezen in plaats van Latijn, maar dat je dit zelfs op kon pakken via een TechPortal met medewerking van de provincie en zelfs Tata Steel, dat onderstreept toch wel dat wij gewoon hele domme Drentse boeren zijn. Die lui praten net zo gemakkelijk over lesbrieven, werkbladen, gastlessen, competenties en bedrijfsbezoeken als wij over een pignon! En ze pakken het niet kinderachtig aan: Win een mountainbike met de snelste rondetijd! 

Lees nog even mee: “Samenwerken krijgt tijdens de wedstrijden vorm doordat de leerlingen de rol als teamleider, coureur, monteur en baanofficial vervullen. Zo wordt duidelijk wat de leerlingen leuk vinden en waarin ze goed zijn. Ze ontdekken hun talenten, leren overleggen, luisteren en leren zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. De leerlingen bouwen de slotcar op, stellen de auto af en moeten tijdens de race een pitstop maken om de banden te wisselen. Het team dat de taken het best verdeeld (verdeelt, red) en onder hoogspanning de zenuwen beheerst, wint. Vooral voor jongens is dit een echte uitdaging. De ervaring leert namelijk dat meisjes meestal met de hoofdprijs naar huis gaan!”

Is dit niet wonderschoon? Daar waar de meesten onder ons denken dat het over pakweg 15-20 jaar wel afgelopen is met de slotcarracerij, blijkt stiekem dat een hele nieuwe generatie zich aan het warmlopen is om de lauwerkrans van ons over te nemen. En niet alleen dat: het zijn juist de jonge vrouwen die hier hun slag slaan en de mannen naar huis sturen. Dat is toch wat! 

De website (techportal.nl/doeprogramma/challenges/slot-car-challenge/) zegt: De leerlingen krijgen bij binnenkomst uitleg hoe een slotcar in elkaar zit. Ze leren ook hoe ze met zo’n snelle racewagen behendig over de baan kunnen rijden. Na een korte oefenperiode start de competitie. Elke challenge is er een winnend team. Aan het einde van het schooljaar worden de zes snelste teams uitgenodigd voor de finale. De coureur die dit schooljaar de snelste rondetijd neerzet, wint een mooie Kawasaki mountainbike!

Blog opgedragen aan Robin van de Zedde, de jongste oud-coureur van Amazingslotcarracing.

zaterdag 17 december 2016

Ouwe Meuk


SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Het was zaterdagmiddag en een of andere afspraak die wij hadden, ging om een of andere reden plotsklaps niet door. Dus tijd over! Niks te doen! Hoera! Wat een luxe! Mijn vrouw en ik stapten ginnegappend in de auto en besloten een rondje rond te rommelen. Bij de eerste vintagehal (brocante, antiek, tweede ronde, oude zooi) stonk het dermate muf naar zwarte schimmel dat we feestelijk bedankten. Bij de tweede outlet voor afgedankte spulletjes was het niet veel beter, maar het rook er wel een stuk frisser. Ik zocht nog even naar een design bureaulamp, maar de meesten waren elektrocutie-klaar. Wat dan ‘Getest’, betekent laat zich raden! Op weg naar de derde rommelmarkt wisten we al dat we qua vrijetijdsbesteding een verkeerde keuze hadden gemaakt, maar er was toch nog een klein voorvalletje dat die slome zaterdagmiddag wel weer erg leuk maakte. Gelijktijdig ook wat triest stemde.

Kijk, het zit namelijk zo. Hier in het noorden probeert iedereen het hoofd boven water te houden door het (vermeende) succes van een ander één op één te kopiëren. Zo stikt het hier in de woonwijken van de gediplomeerde en ISO-gecertificeerde teennagelknipperijen en even zo vrolijk rochelt het hier van de duurzame houtzagerijen en de tweedehands goederenmarkten. Zeg maar indoorkofferbakverkoop van de firma Ouwe Meuk. Hier alleen al in het dorp hebben we er zes, verdeeld over twaalf hallen en in de regio zijn er opgeteld al gauw enige tientallen. Ze zijn onveranderlijk chaotisch, zompig en onwaarschijnlijk duur. Tja, antiek is nu eenmaal duur hè?

Wat dan wel weer grappig is, want in heel veel gevallen zijn Action, Marskramer, de Blokker en HEMA stukken goedkoper en beter. Daarbij stinkt het er niet zo. Maar niet zo leuk natuurlijk. Zo trof ik bij het verlaten van de derde sjoek op de grond een flink uitgescheurde kartonnen doos met wat rechte baanstukken, twee auto’s, twee knijpertjes en vooral veel bochten aan. Van het merk Polistil en daarom zal nu wel menig oud jongenshart sneller gaan kloppen. Toen ik een baanstuk oppakte, boog het meteen 90 graden door, dus kennelijk had het zijn beste tijd gehad. De beide autootjes waren van een onbestemd merk, mogelijk Ferrari, maar ik sluit niet uit dat het Ford Anglia’s waren zonder dakje.

Kennelijk was vader Jos ooit op een van de autootjes gaan staan, want de beide asjes zaten volledige krom in hun lagertjes geklemd en toen ik goed keek zag ik ook dat de bandjes een beetje dwars uitstaken zoals je vroeger wel zag als de Turkse familie met de Mercedes Benz 200D (koelkast & wasmachine op de imperiaal) de straat uit reed op weg naar Ankara. Het andere autootje was er zo mogelijk nog erger aan toe. Je hoefde niet gestudeerd te hebben om meteen te zien dat er een naaldhak dwars door de motorkap was gegaan, waarna die vermoedelijk met nogal wat geweld was teruggetrokken. Ik stelde me meteen een huiskamer voor waar een jongetje met betraand gezicht naar zijn autootje zat te kijken, terwijl zijn moeder met overslaande stem kijft: “Ruim je rommel dan toch ook op! Ik had wel dood kunnen zijn!” Waarna de vader de andere auto een ferme schop geeft zodat de bolide tegen de hete kolenkachel smakt. Als ik ‘m goed bekijk, zie ik dat het voorspatbord inderdaad flink gesmolten is. Krijst die moeder weer: “Waarom doe je dat nou?”, zonder te willen begrijpen dat hij haar alleen maar wilde helpen.

Enfin, in de zestiger jaren, de glorietijd van de slotcar, gingen ouders nog niet zo liefdevol met hun kroost om. De essentie van zo’n doos was dan ook vooral dat het speelgoed de kinderen zelf voor een paar uur opruimde, zodat de ouders zich even ter ruste konden leggen. (…) Zo’n doos trof ik nu dus aan. Vermoedelijk vijftig jaar oud en later onverwacht opgedoken van onder een stapel oude koffers, de afgedankte kinderwagen en nog wat oude skai keukenstoelen met de waarde van brandhout. De vraagprijs was 45 euro. Zegge: vijfenveertig euro, waarmee maar weer eens bewezen is dat antiek zijn waarde behoudt. Ook dat sommigen de waarde niet kennen, want ik zag op Marktplaats een Polistilbaan compleet, in de originele doos, twee leuke autootjes, trafo, zelfs de piepschuim binnendoos nog heel. Onvoorstelbaar. Iemand bood tien euro vijftig, wat vrij logisch is want je moet van MP altijd ietsje meer bieden dan de vraagprijs. Keurig dus!

Mooie prijs, lijkt mij, voor die oude meuk! Voor de verzamelaar, voor de liefhebber, zegt de verkoper slim! Correct, want het rijdt voor geen meter! Het is antiek!




zaterdag 10 december 2016

Paans benauwd



SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Soms denk ik weleens: ik lijk wel gek om zoveel geld aan die slotcars uit te geven en dan heb ik het bijvoorbeeld over een paar nieuwe softbandjes van Scaleauto voor net geen tientje. Ik had ook een motor van Ninco kunnen noemen of een nieuw lichtgewicht lexan interieurtje van NSR. Maar als ik dan naar de tweedehands handel kijk, valt het allemaal nogal mee. Te koop op MP van Carrera: 61 digitale auto’s voor €2.770,- en dat komt dan neer op circa 45 euro per stuk. Geen onredelijke prijs, gelet op de nieuwstaat volgens verkoper.

Kun je je afvragen wat een mens met 61 auto’s van het merk Carrera moet? Niks kennelijk, want de meeste zijn (zie advertentie) alleen maar getest. Als klap op de vuurpijl schrijft verkoper dan ook nog dat hij er maar vijf keer mee heeft gespeeld. Ik veronderstel dat verkoper Paans hiermee ook zijn racebaan bedoelt, die voor €1.200,- te koop staat. Laten we nou eens voor het gemak aannemen dat de vraagprijs inderdaad de helft is van de aankoopprijs, dan kom ik voor autootjes en baan vlot op €8.000 euro. Gedeeld door vijf is het wel een hele dure hobby, sodeknetter, € 1.600,- per keer. De verkoper gaat zelf uit van een nieuwprijs die nog eens €4.000 hoger ligt en dan wordt het helemaal absurd: met de racebaan spelen kost dan zo’n €2.400 per keer.

De Nederlandse Belastingdienst, die u altijd zo leuk afzeikt met een door u te betalen marktconform rentepercentage van 4,8 procent op het moment dat je bij de bank al moet betalen voor het gebruik van een spaarrekening en die zonder blikken of blozen 70 miljoen euro voor eigen gebruik uit de staatskas rooft, zou er bijna van gaan blozen. Nu weet ik ook wel dat het gewoon verdomd lastig is te bepalen in hoeveel tijd je een slotcar van Carrera moet afschrijven, maar dit gaat wel erg ver. Paans had ook vijf keer lekker op vakantie kunnen gaan.

Hier zit dus iets achter. Hier is wat aan de hand. Daarom tik ik fluks een briefje: Beste Paans, mag ik komen kijken? (Blub, sprong in de tijd) Nee! Want hij schrijft kort en krachtig: Geen zin in! Later blijkt dat hij denkt dat het om een interview gaat en dat is niet zo: Je moet daarvoor wel wat te vertellen hebben, Paans!

Goed kan niet schelen, want zonder hem gesproken te hebben kan ik Paans rustig indelen in de categorie dwangmatige verzamelaars. Vermoedelijk is hij dus nu een Kenau van een vrouw tegen het lijf gelopen die bloedeloos sommeert: “Weg met die handel, verkopen en babykamer timmeren!” Het verzamelen van auto’s is onder ons een bekend verschijnsel zoals er ook slotcarracers zijn die liever knutselen dan racen. Die stoppen hun hele ziel en zaligheid in de bouw van tribunes, pitstraten aanpalende bebouwing en natuurgetrouwe kopieën van de natuur met bergen, watervallen en soms, voor het plezier van het mannelijk oog, langs de track een heus zwembad met zonnedek voor topless zonnende dames.

Daarnaast heb je natuurlijk de racers en de rallyrijders. Deze laatste categorie combineert vaak de hobby modelbouw met het rijden, wat niet zo raar is want om een beetje leuke rally te kunnen rijden moet er wel wat geknutseld worden. Vooral Nincobanen zijn dan bijzonder in trek omdat je de baandelen moeiteloos kunt vervormen, vol kunt smeren met pindakaas en meel (modderige sneeuw) of vrij eenvoudig kunt suggereren dat je in ruig terrein rijdt, off road dus, vanwege de fabrieksklare staat van het plestic asphalt van dit product. Met een beetje föhn van Bosch of Black & Decker maak je er in no time een berg onbegaanbaar terrein van waarvoor je werkelijk een dikke Landrover met flink wat bodemspeling nodig hebt.
\
Maar wat zou het mooi zijn als we elkaar binnen onze sport eens wat meer zouden kunnen vinden! Ik noem als voorbeeld de voorgenomen bouw van twee spiksplinternieuwe racebanen te TE ten behoeve van de raceclub Amazingslotcarracing. Wat zou het mooi zijn als de knutselaars pur sang ons daarbij zouden willen helpen! Krijgen wij (iedereen eigenlijk) een mooie racebaan met passende bebouwing en zij hebben een project van allure waarmee zij eer kunnen inleggen.

Ik zou wel ergens een streep willen trekken qua realiteit. Kijk op www.grootspoor.com onder Scenery, Figuren, pagina 9. En kijk vooral niet op pagina 29. Onwaarschijnlijk gênant! Slotcarracen? Vieze oude mannetjes-sport!




vrijdag 2 december 2016

Project

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Gisteravond weer een wonder gezien. Een vrachtwagen om mee te racen, waarmee je dus ook echt kunt racen! Natuurlijk was de eigenaar, in alle bescheidenheid, nog niet helemaal tevreden over het resultaat. Dat kan natuurlijk ook niet als je een NSR Mosler naar de kroon steekt, terwijl je van plan was die helemaal plat te rijden.

De grappen waren natuurlijk niet van de lucht. “Wat vinden jullie van mijn Fly, opgebouwd uit Slot.It-onderdelen?”,  of: “Mijn Ninco is op de spiegels na helemaal NSR. Leuk hè?” Iets vergelijkbaars was er natuurlijk ook aan de hand met deze snelle vrachtwagen. Vraag me nou niet om het merk of de leverancier. Laten we zeggen dat het een DAF uit de stal van Scalextric was. Ooit, natuurlijk. Want met satanisch genoegen sloopte de eigenaar het hele binnenwerk eruit en monteerde daarvoor in de plaats een chassis van Plafit, waarmee het zwaartepunt in theorie onder de baan komt te liggen. Nu is de montage en vooral het afmonteren van zo’n stukje techniek geen kattendrek en je bent dan ook echt niet in een half uurtje klaar.

Allereerst gaat het hele door de fabrikant voorgemonteerde chassis ganz aus einander. Vanwege alle schroefjes en raar gevormde plaatjes waaruit zo’n chassis is opgebouwd, beginnen enkele van onze clubleden alléén al bij het idee spontaan te zweten. Maar wij zeggen: trouwen is enger! Nodig: een grote keukentafel, een flinke lamp erboven, een pot koffie en de vrouw naar de tweejaarlijkse Bingoavond van de Parochieraad. Alle losgeschroefde plaatjes moeten met een zoetvijl rondom worden ontdaan van braampjes en oneffenheden. Daarna is het tijd om de lagers na te lopen. Kunnen de assen er wel moeiteloos in ronddraaien? Als alles zo onder het kritisch oog is doorgegaan, is het tijd voor de reconstructie. Inderdaad, het valt niet mee om alles weer op zijn plek te krijgen, te meer er tijdens het schuren zeker al een paar schroefjes van de tafel zijn gerold, of met het ijzervijlsel in de prullenbak zijn beland.

Zet alles los vast, want nadat het chassis compleet is, moet het worden gericht. Trek hier zeker anderhalf uur voor uit en wees vooral niet te snel tevreden. Is dat wel het geval, dan kunt u zich gaan storten op het monteren en uitrichten van de lagers en assen. Zo mogelijk is dit nog veel lastiger! Gelukkig is er een prima hulpmiddel voor dat nog het meest lijkt op het staketsel dat je soms wel eens uit iemands arm of been ziet steken na een vervelende breuk. Met behulp van een digitale schuifmaat en heel veel geduld, prutst u net zo lang tot de driehoek (hoh) links-vooras, center draaipunt schoen, rechts-vooras volmaakt gelijk is. Desgewenst kunt u de stelling a2 + b2 = c2 van Pythagoras (Samos, 500 v Chr.) inzetten, al dan niet met van een grafische rekenmachine zoals die tegenwoordig verplicht is op havo en vwo. Zet wel het rode lampje uit als u voor het raam zit!

Is de vooras eenmaal recht gesteld ten opzichte van het chassis, dan is het vrij eenvoudig om met behulp van het eerder genoemde staketsel van assen en doorvoerblokjes met afstelschroeven de achteras precies parallel te monteren aan de vooras, zodanig natuurlijk dat de achteras ook weer precies haaks op het chassis staat, hetgeen u desgewenst weer kunt controleren met eerder genoemde stelling van Pythagoras (driehoek rechterachterwiel, linkervoorwiel, linker achterwiel) waarna u dit nog een keer uitvoert voor de driehoek linkerachterwiel, rechtervoorwiel, rechterachterwiel. Maar strikt noodzakelijk is dat niet. Het moet echter wel zo zijn dat de c2 van de ene driehoek exact gelijk is aan de c2 van de andere driehoek. Deze zijde, ook wel de schuine zijde of hypothenusa genoemd wat niet zo vreemd is als je in Griekenland bent geboren, hoort op zijn beurt weer exact parallel te lopen met de denkbeeldige diagonaal van het chassis, allicht corresponderend met de driehoek die u aan het controleren bent.


Als u denkt dat het allemaal klopt, kunt u de rest van de onderdelen gaan inbouwen. De motor komt meestal achterin en ligt soms dwars, maar meestal onder een kleine hoek met de achteras. Als u denkt dat dit niet correct is, dan kunt u proberen om met behulp van een flinke waterpomptang de zaak wat te fatsoeneren totdat de motor mooi strokend met de achteras ligt. U heeft er nu een sidewinder van gemaakt. Pas nu het kapje op het chassis en kijk of de vier wielen mooi in de daarvoor bestemde uitsparingen vallen. Als dat niet zo is, kunt uw twee dingen doen. Of u slijpt de wielkasten zo ver op met behulp van een Dremel dat ze wel passen, of u begint weer van voor af aan.  U legt dan dit project terzijde en wacht geduldig tot er weer een Bingoavond is.

vrijdag 25 november 2016

Koekenpan

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Koekenpan

Omdat ik jaren achtereen de enige milieujournalist van Nederland was, was ik ook als enige niet verbaasd over de verontrusting die chemiereus Dupont in Dordrecht over de omwonenden deed uitwaaien. Chemische fabrieken en mensen gaan niet zo goed samen. Dat weet iedereen wel en zeker de overheid, maar men hoopt altijd op een beetje sympathie. DuPont maakt in Dord onder andere polytetrafluoretheen (PTFE), ook wel bekend als Teflon en nog meer van de Tefal-koekenpan! De niet aanbakpan! De zonder boter-pan! Zie hier de sympathie die alles glad wreef!

PFTE is een plastic met een laag wrijvingscoëfficient en dankzij de ruimtevaart werd het waanzinnig populair, vergelijkbaar met Gore-Tex als het om isolerende eigenschappen gaat. Toen ik las over Dordrecht, moest ik meteen aan slotcarracing denken, dat onderhand ook weleens een innovatieve oppepper uit de Lage Landen kan gebruiken. Teflon is een Dupont-uitvinding en dus kan het niet echt ingewikkeld zijn om onze non-frictielagers (“Hear, hear!”) van Slot.It en de ultrageharde kampioensassen van NSR in Dordrecht van een laagje Teflon te laten voorzien. Zo ook de tandwielen. Het materiaal is slijtvast en het maakt dat alles veel soepeler loopt. Beter dan olie of vet, zeggen velen.

Ook beter voor het milieu zeg ik dan, want de hoeveelheid olie en vet die slotcarracers door het jaar heen de bermen van de circuits in slingeren, is bepaald verontrustend. Vooral ook omdat iedereen er zo laconiek over doet!

Slotcarracen heeft twee facetten: grip en geen grip. Onder de achterbanden grip en verder nergens. Hadden we vroeger de bekende hardplestic lagers van Fleischmann in bijvoorbeeld de Ford Lotus, later kwamen Scalextric, NSR en vooral Slot.It met verbeteringen van die ronde geleiders, die beslist een sprong voorwaarts genoemd mochten worden. Daarna volgden de non-frictielagers die min of meer te vergelijken zijn met de zichzelf instellende lagers in uw hybride auto. De kwestie is natuurlijk dat alles exact op één lijn gebracht moet worden en moet blijven voor een zo soepel mogelijke loop. Die valt nog verder te verbeteren door de lagers te bekleden met Teflon.

Het idee is overigens niet nieuw want bij de gespecialiseerde lagerzaak, zijn vrijwel alle voorkomende lagers te vervangen door lagers met een laagje PFTE, die niet gesmeerd hoeven te worden en de weerstand drastisch terugbrengen. Alleen de lagers die wij gebruiken, hebben ze dan natuurlijk weer net niet! Zul je altijd zien! Daarom de stoute schoenen aangetrokken en Dupont gebeld. Dat werd een beetje een teleurstelling, want ook na lang en stevig aandringen, bleek men niet bereid een productielijn voor kleine lagertjes op te zetten of desnoods in een klein tuinhuisje achter de fabriek slotracers op zaterdag de gelegenheid te geven de eigen lagers in een bad met Teflon te dopen. Dat viel me wel verschrikkelijk tegen van die vieze vervuilers! Wel Dord helemaal onder de Teflon smeren, maar niet onze lagertjes willen behandelen!

Gelukkig brengt ook hier Google uitkomst. Het is niet gemakkelijk verkrijgbaar, maar er zijn leveranciers van vloeibare Teflon die je dus kunt verspuiten. Ik heb het geprobeerd en ik moet zeggen dat het resultaat geweldig is. Maar het valt om de drommel niet mee om dat spul precies in dat lagertje te prutsen. Omdat ik te laat had bedacht dat een paar plestic handschoenen nuttig zouden kunnen zijn, was ik tijdens het eten zes dagen op mijn vrouw aangewezen. Auto van opa, hap! Auto van Oom Henk, hap! De hele familie stak een beetje de draak met mij, want ik kon nog geen lepel meer vasthouden, zo glad was ik! We aten ook verdacht veel stamppot met voor mij speciaal een vijvertje met visjes.

Tegen de tijd dat ik weer kon typen, las ik een mailtje van Umpfi’s SlotBox: “Häufig Zusätze sind Silikon und TFT (Teflon). TFT beschichtete Lager benötigen z. B. überhaupt kein Schmiermittel. Gibt man einem TFT-Lager trotzdem etwas Öl, dann werden TFT-Lager extrem leichtgänging (leichtgängig, red.). Die Lagerflächen gleiten wie nasses Eis aufeinander. Gegen solche High-Performance-Schmiermittel sieht Nähmaschinenöl ganz schön alt aus!”

Helemaal tevreden, want met mijn uitglijder heb ik de sport toch maar weer mooi een dienst bewezen. En nog gelijk gekregen ook! Made in Germany, da’s nogal glad!

DryFluid Gear Lube 10 ml, € 16,90





vrijdag 18 november 2016

Reclame

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Hoe vaak hoor je mensen, vooral vrouwen, niet zeggen: “Oh, maar dat wist ik helemaal niet!” Ik heb het al duizenden keren gehoord, maar ik weet nog steeds niet of die zin dan als een verwijt of als een excuus is bedoeld. Wellicht maakt dat ook niet zo heel veel uit, maar het is wel een dingetje waar wij als slotcarracers eens over na moeten denken. In de echte wereld is het heel eenvoudig: je maakt reclame totdat de ergernis als snot uit de ogen van de consument komt en zie: Het product wordt vroeg of laat gekocht. Je moet het er gewoon meedogenloos instampen.

Je kunt ook andere dingen verzinnen, bijvoorbeeld door een markt of festiviteit te bezoeken en dan het product in zijn geheel onder te dompelen in leuke kittige jonge meisjes met korte rokjes & lange benen die folders uitdelen en de consument vooral bekoorlijk toelachen. Dat systeem is gebaseerd op het snelle geheugen dat wordt gevoed door een onwaarschijnlijke combinatie. Die gemakkelijk te onthouden is. Pak melk kopen? Verbindt het pak melk in gedachte met de schoen van je vrouw. Sta je nu voor de kassa en zie je dan de schoen van de caissière, dan weet je meteen: Verrek, melk!

Veel slotcarracers maken zich diepe zorgen over de vergrijzing, het uitsterven van de sport, het overlijden van Ninco en de financiële zorgen van de penningmeester die jaarlijks structureel een enorm gat moet wegpoetsen, omdat er te weinig leden zijn. Onze energierekening is fors, vergeleken met tal van andere sporten. Ik heb me laten vertellen dan bandenwarmers voor de 24-klasse soms wel 1000 Watt wegslobberen. Per stuk! Wordt dan de wedstrijd wegens een haperend koffiezetapparaat (Dank je de koekoek!) tien minuten uitgesteld, dan is dat geheid financieel een enorme tegenvaller.

Nu hoeven we dit soort gedoe publiekelijk niet allemaal breed uit te meten, laat staan uit te venten, maar we moeten ons wel realiseren dat ‘het-niet-weten’, ons de kop gaat kosten. Ik zeg reclame! Zet als club een advertentie in het plaatselijke blaadje, hang advertenties op in de Supermarkt, organiseer een open dag en hang posters in het dorp op, bel de regionale radio en zeg dat je een leuk item hebt, of doe zoals Alphons P en reis stad en ommeland af met een opvouwbare baan en zes accu’s. Bezoek braderieën, maak een stand, doe een demo, zet een workshop op, organiseer een lezing voor de plattelandsvrouwen en verkoop je baan voor een middag aan het plaatselijke bedrijfsleven als uitje.

Wij, van Amazingslotcarracing te TE, krijgen zo binnenkort een hele zwik oude sukkeltjes op bezoek die lekker komen racen. Voor dat doel hebben wij een nog een paar flutcars van Carrera, Fly en Ninco die wel een peut kunnen hebben. De middag begint met koffiekoek en een korte uitleg. Zo moet je bijvoorbeeld niet vergeten uit te leggen wat de rijrichting is en die ook controleren. Er zijn altijd van die seniele typjes die het verschil tussen de voor- en de achterkant (Ninco!) niet zien, zodat het dáár dus al fout gaat.

Een ander belangrijk punt is de inzet van regelbare trafo’s. Wij schroeven de spanning direct met 25 procent terug, zodat de wedstrijd overzichtelijk begint en ook na de eerste bocht nog steeds is. Tijdens de wedstrijd zelf kun je dan de coureurs een beetje bij elkaar houden door de spanning wat te verhogen of te verlagen, al naar gelang. Hoe senieler, hoe eenvoudiger dat is. Maar wel met een bijzonder leuk effect, want zelfs de grootste klojo komt daarmee moeiteloos over de streep. Is dat belangrijk? Wel zeker, want we willen er nieuwe clubleden aan overhouden. En wij hebben het wel meegemaakt (en andere clubs natuurlijk ook) dat een nieuwkomer door de geroutineerde clubleden binnen een half uur op 162 ronden werd gezet en dat kan (het hoeft niet, natuurlijk), dan voor hem de reden zijn om nooit weer terug te keren.

Het is ook erg handig als één clublid zich bijzonder behulpzaam naar de gasten opstelt en voortdurend zegt dat de slotcar in kwestie nog niet goed is afgesteld en dat dit soms (“Geen zorgen!”) wel een half jaar prutsen kan vergen, voordat er sprake is van een bolide die top presteert op de clubbaan en dan ook alleen op de clubbaan. Desnoods schroeft hij het hele ding ter plekke uit elkaar om vervolgens te roepen: “Volgende week zullen we hem eens prachtig af gaan stellen! Tot dan, vriend!”                                                                                                                                        
                                                                                    


zaterdag 12 november 2016

Vliegen



SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Tijdens een feestje moest ik iemand uitleggen waarom slotracen leuk is. Ik had me er vanaf kunnen maken met een gestameld: ‘Ja, uh, uh, gewoon leuk. Cool!!’ of nog meer van dat soort onzinnige trendytaal (“Absoluut!”), maar ik koos voor de wat langere toelichting. Te beginnen met de film Pat Garrett & Billy The Kid. De laatste kennen we natuurlijk allemaal uit de prachtige strips van Morris, het gelijknamige album dus. Pat is een echte outlaw die vermoedelijk net zo vlug met de colts is als Billy en daarom als sheriff wordt aangesteld. Opdracht: Kill Billy.

In de film zien we Pat met glanzende ster, we herinneren ons dat nog allemaal als de dag van gisteren, met wat geboefte op de veranda voor een vervallen ranch zitten, als de camera naar een paar vliegen boven de tafel zwenkt die zich daar bijzonder irritant ophouden. De hand van Garrett flitst door de lucht en als de vuist zich opent, ontsnappen er vier vliegen. Zegt de held: “Vroeger zou ik ze alle vijf hebben gehad!”

Het lijkt een wat onbenullige scene, maar we moeten daar veel meer achter zoeken omdat hij namelijk volledig van toepassing is op slotcarracen: Reactievermogen dat wordt aangewend op een beweging die sneller is dan onze ogen via de hersenen, onze hand kunnen aansturen. Dat is de fascinatie. Vliegen zijn dankzij hun typische ogen zo snel dat een mens in feite machteloos staat. Een vlieg doodslaan is gewoon een gelukstreffer. De crux is namelijk dat een vlieg tijd anders ervaart dan u.

Laatst had ik in die zin ontzettend veel plezier van de trainingen die ik mijzelf te TE opleg. Ik neem een bepaalde slotcar, stel vast in welke bocht het tricky is en leg me daar dan volledig op toe. De rest van het circuit interesseert me die avond eigenlijk geen ene pindabal. Ik gebruik de baan meer als aanloop naar het probleem. In slowmotion: de auto komt met ca 245-283 km/u aanstuiven, de schoen zoekt de zijkant van het slot, ik rem een fractietje later dan noodzakelijk en met een tikje drift nog net door de bocht. Het verschil tussen een fractie en een fractietje is niet te meten en geestelijk niet meer te bevatten. Qua tijd liggen die zó dicht bij elkaar dat de aansturing van de hand de hersenen overslaat en dus rechtstreeks via de ruggengraat loopt. We praten hier over duizendsten van een milliseconden in reactietijd. Een fractie later is dus een uitvlieger.

Dat je snel reageren kunt leren, heb ik ook ervaren. Tegen het eind van de middag als de voedertijd van onze kinderen in zicht komt en zij luid knorrend door het huis beginnen te stommelen, kook ik vaak in afwachting van mijn vrouw. Ik heb de keuken voor mij alleen en heb er lol in om alles snel, goed en efficiënt te doen. Soms mislukt dat tot mijn grote plezier. Zo veegde ik laatst een flinke berg groenteafval met een snelle zwieper van mijn arm in de vullisbak, toen ik het schilmesje weg zag zweven. De hand die de vullisbak schuin hield, was kansloos, dus ik had alleen de zwiephand. Nog voordat het mesje in de bak belandde, had ik het te pakken. Bij het handvat en dus geen druppeltje bloed! Kijk! Dat leer je dus van slotracen.

Ofwel je zit aan tafel en je gebaart wat. Klets, glas valt om, wijnfles staat een pirouette te wankelen. Wat te doen? Mes en vork rustig neerleggen, glas opvangen (geen druppel gemorst!), fles afremmen en neerzetten. Niks aan de handa! Niet-slotracers raken in paniek, slaan het glas tegen de vloer en de fles helemaal omver die eenmaal op het laminaat, doorschuift tot tegen de radiator en daar in stukken uiteenbarst. De schuimende wijn komt merendeels tegen het hagelwitte stucwerk tot stilstand. Zegt je vrouw: “Wat doe je nou?”

Enfin, mijn fascinatie voor de F1 is ook reactiesnelheid. Er komt een tijd dat de auto te snel is en de mens altijd te laat is met zijn reactie. Hooguit mensen als Alonso die hun hersenen kunnen splitten, zullen dan overleven. Zij reserveren gewoon een deel van hun breinrekenkracht voor het rijden en met het resterende deel voeren zij een vrolijk gesprek met de mecanicien over de slijtage van de banden. Opdracht: rijdt een slotracewedstrijd en vertel ondertussen aan je maten een leuke anekdote, voorgevallen tijdens je laatste vakantie. Niet leuk? Doe mee aan een slotracewedstrijd en bel ondertussen je vrouw (but don’t try this at home!).


                                                                                                        

zaterdag 5 november 2016

Tijdwaarneming



SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Sinds wij ‘onze’ vierspoorsracebaan van MDF hebben opgeleukt, links en rechts van een nieuwe boarding hebben voorzien en de bermen en uitloopstroken op sommige plaatsen wat hebben opgerekt vanwege de 24-ers, is er wat loos met onze tijdmeting. Althans bij baan twee. Vrij regelmatig slaat de schoen van één onzer bolides onverwacht keihard tegen het plestic huis van de sensoren, die links en rechts van het spoor, ondergronds dus, zijn verstopt. Het huis komt dan kennelijk wat omhoog of verschuift een ietsiepietsie en: ‘Bengs!’ 

Nu zijn die infraroodsensoren voor veel clubs een zorg. Zo kun je bijvoorbeeld bij ons ook niet ongestraft met een rode schoen rond janken, want dan loop je de kans dat de sensoren jouw voorbij stuivende auto missen qua tijdwaarneming. Heel erg vervelend! Je kunt dan ofwel een stukje tape over de schoen plakken of hem wat bijkleuren met een watervaste zwarte Edding 300 Permanent Marker.

In de ban van mijn nieuwe 4-spoors Fleischmannracebaan, overwoog ik dat mij zulks niet mocht overkomen. En sensoren recht en haaks in een baandeel 3100 inbouwen is geen sinecure, zeker omdat je het 4 keer moet doen en je wilt natuurlijk dat die start-finishlijn kaarsrecht en strokend is. Het kan toch niet zo zijn dat door wat slordig knutselwerk in baan drie de finish een fractie eerder wordt bereikt? Terwijl ik hierover nog aan het nadenken was, kwam de oplossing gewoon aanwaaien. Wat bleek? Slot.It Oxygen heeft die sensoren à bout portant het raam uitgegooid en ze vervangen door magneten. Op het printplaatje in de slotcar zit een piepklein stopcontactje waarop je een Hall-sensor (bijgeleverd) kunt aansluiten. Die detecteert iedere magneet onder de baan, mits met de zuidpool naar boven. Gewoon tegen het plestic plakken. Met een handvol magneten verdeel je je baan in sectoren, markeer je de in- en uitgang van de pitstraat en geef je aan waar de SF-lijn is.

Nu is macaroni niet mijn favoriete eten, laat staan kartonpizza, maar dit is een briljant Italiaans stukje engineering! Niks kan stuk, niemand kan er met de vingers aanzitten en het is erg simpel om de zaak strak uit te lijnen. Geen draadjes, geen slecht soldeerwerk, geen haarscheurtjes of andere ellende. Slot.It, I LOVE YOU! Zou de Hall-sensor stuk gaan, dan is die voor een paar cent te vervangen, dankzij het ieniemienie-stopcontactje!

Omdat ik niet van half werk houd, contacteerde ik de firma via email met de vraag welke magneten het best gebruikt kunnen worden. Die van Slot.It natuurlijk; ik had het zelf kunnen bedenken! Grappig is dat wel, want de magneten die we dus net met overtuiging uit de auto’s hebben gesloopt (in Drachten heeft dat tot een bestuurscrisis geleid, als ik goed geïnformeerd ben), plakken we nu onder de baan! In theorie zou je daar op een strategisch punt kortstondig profijt van kunnen hebben, maar erg waarschijnlijk is dat niet (Slot.IT grapje!).

Onder een proefbaan die ik heb aangelegd, heb ik flink wat magneten geplakt die ik aan de bovenzijde heb gemarkeerd met gekleurde zelfklevende stippen, zodat ik kan zien waar zij zitten. Met de software van Slot.It plus een Telemetrybox, kun je vervolgens de baan in sectoren verdelen. Een klein LEDje flitst aan als je een sector inrijdt (magneet met stip!). Eerder had ik dat systeem ook, maar dan met deadstrips. Een gepruts waarbij je onder een baandeel moet gaan solderen en op twee plaatsen met enkele centimeters tussenruimte de sporen moet doorslijpen, zodat er een klein stukje stroomloos is. Dat werkt inderdaad, maar handig is het niet. Ik ben al verscheidene keren precies op zo’n dood stukje tot stilstand gekomen. Onnodig te zeggen dat natuurlijk weer Ninco-baandelen af fabriek deadstrips hebben, die je voor het Oxigen-systeem weer moet gaan herstellen. “Todavía ir en bicicleta!!!” *)

Over de doden en MDF-banen niets dan goeds, maar hier ligt toch wel lekker een kwaliteitspuntje verschil. Een magneetje onder een MDF-baan plakken zodat het op dezelfde manier werkt, is toch andere koek. Het kan wel natuurlijk, maar het blijft een vreemde gedachte, op een houten baan met magneten rijden!


*)  Ga toch fietsen!

zaterdag 29 oktober 2016

Paul


SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

De kwestie van de ledenafbraak speelt ook bij ons; het valt niet te ontkennen. Wat dat betreft lopen wij mooi in de pas met het land van Frau Merkel, want ook daar is het ledental een bron van zorg. Lange tijd stabiel, maar als er iemand de controller in de wilgen hangt, is het ook daar meteen raak. Een verlies van tien procent of meer is dan snel genoteerd. Omdat wij als kleine zelfstandigen niet echt een branchevereniging hebben of  een echte Federatie, ontwikkelen wij geen overkoepelend beleid ten aanzien van het uitsterven. Een dingetje dat onvermijdelijk is als het vergrijzen zichtbaar wordt. Hetgeen natuurlijk een vrij kleurloos eufemisme is.

Nu kreeg ik laatst een Nieuwsbrief van Scalextric (waarop ik mij ooit in een moment van zwakte heb geabonneerd) waarin de fabrikant het slotcarracen nieuwe stijl aankondigt. De bedoeling is dat je een bolide koopt die in hele kleine onderdelen wordt aangeleverd, die je vervolgens thuis in elkaar moet gaan zitten prutsen, waarna het feest (Build, Race and Destroy) kan beginnen. Wat wil het geval? Het is de bedoeling om zo hard mogelijk beng-beng met de overige coureurs te doen, zodat natuurlijk zijn slotcar in duizend stukken uit elkaar spat.

“Wat ben je toch stil!”, zei mijn vrouw een halve dag later. “Wat koeckt gij toch somber ende lachen niet!” Haar plechtstatig geïmproviseerde oud-Nederlands was wel goed gevonden, want ik had werkelijk even een geestelijk remmertje nodig alvorens wat zinnigs te kunnen zeggen. “Ze hebben een soort Fred Flintstone-slotcar uitgevonden, om de sport te redden. Ik ben gewoon helemaal van slag en ik moet die Britse spleetogen van repliek dienen: ‘Dat is even godslasterlijk als zeggen dat Freddie Mercury qua zang en uitstraling op Gert Timmermans en zijn Ik heb eerbied voor jouw grijze haren!, lijkt. Ga toch weg, zeg!”

Hic et nunc wil ik meteen publiekelijk op het schavot gaan staan om de rotte tomaten en eieren in ontvangst te nemen, omdat mijn visie voor Verbetering & Groei is gestoeld op Technologische Innovatie. Vindt u dat ook? Kom naast mij staan! Vindt u dat niet, bekogel ons met argumenten of draag een beter idee aan. Maar ik zeg u dit: de eerste de beste slotraceclub met beng-beng-autootjes van Scalextric zal ik in deze blog tot het Vagevuur achtervolgen. Er zijn grenzen!

Van de andere kant kan ik de paniek wel begrijpen. Toen ik te TE mijn opwachting maakte, werd ik geïntroduceerd door Paul. Hij traceerde mij en mijn afwijking op Markplaats waar ik een advertentie ‘Gevraagd’ had gezet voor Fleischmann-baandelen. Niet veel later zaten we te mijnent aan de wijvenkoffie over de Sport te praten en zo kwam van het één het ander. Hij bekeek ook nog mijn baan (“Mooi!”, of woorden van gelijke strekking), waarna hij weer vertrok in zijn spierwitte Peugeot 308 CC. “Mooi!”, riep ik nog of woorden gelijke strekking en ik dacht: “Die is gek!”, want Paul rijdt namelijk altijd gesloten. Enfin, we reden een clubavond samen en ik herinner me die avond als een gruwel. Het leek wel de Jaap Edenbaan tijdens vriezend weer! Ik geloof dat ik niet één bocht wist te ronden zonder schade.

Daarna verdween Paul in de verte. Had de club net dat euforische gevoel van een nieuw lid, stapte hij er weer uit. Zonder boe of bah, nota bene! In de jaren daarna spraken we nog wel eens over Paul, zoals oude besjes wel vaker zinloos over het verleden zitten te murmelen. Dat spreken over de vertrokken leden werd langzamerhand een dingetje in onze club. Raymond bracht zijn vriendje mee, die zich meteen helemaal senang voelde. Het leukste dat hij ooit had gedaan, tot hij werd teruggefloten. Wij meer dan verbaasd. Erik kwam en had het enorm naar zijn zin, mits het hard ging. Vriendin ernstig ziek, nooit meer teruggezien! Toen kwam Patrick, een ontzettend vrolijke snuiter die ons het idee gaf dat hij echt zijn hobby had gevonden. Helaas niet te combineren met werk, vrouw en kind. Exit onze Jumbo.

Nadenkend streken wij ons over de kin, krabden ons eens achter de oren en legden wij met een routineus gebaar ons al dunnende haar in de plooi. Werd daar aangebeld? Jawel! “Hallo, ik ben Paul!” Terug op het nest! Met een nieuwe kist en nieuwe ideeën. Hij gaat met zijn Plafit-32 chassis de strijd aan het de plestic mobielen. Interessant en helemaal niet gek. En nu is hij opgenomen voor twee maanden. Het heeft ons met een schok wakker gemaakt. Wij hebben namelijk niet eens een Commissie van In-en Uitgeleide, laat staan een Pot Lief & Leed. Wat zijn wij toch ontzettend onnozele sukkels. Geen wonder dat die jongeren hun middelvinger opsteken!

Freddie Mercury voor Paul de Vries. 
Aangeboden door de leden van Amazingslotcarracing te TE

I'm In Love With My Car"

The machine of a dream, such a clean machine,
With the pistons a pumpin', and the hubcaps all gleam.
When I'm holding your wheel,
All I hear is your gear,
When my hand's on your grease gun,
Oh it's like a disease son,
I'm in love with my car, gotta feel for my automobile,
Get a grip on my boy racer rollbar,
Such a thrill when your radials squeal.

Told my girl I just had to forget her,
Rather buy me a new carburettor,
So she made tracks sayin' ths is the end now,
Cars don't talk back they're just four wheeled friends now,

When I'm holding your wheel,
All I hear is your gear,
When I'm cruisin' in overdrive,
Don't have to listen to no run of the mill talk jive,
I'm in love with my car, gotta feel for my automobile,
I'm in love with my car, string back gloves in my automolove!