zaterdag 26 december 2015

Kerstlampjes



SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Op weg naar huis bracht het wegvallen van de spanning op de baan mij op het idee dat slotcarracers vooral bezig zijn met hun bolides en veel minder of zelfs nooit met de stroom. Of is het toch de spanning? En waar gaat het nu eigenlijk om: het voltage of moet je juist veel beter letten op het amperage? Eerlijk gezegd weet ik het ook niet, want ik kocht ooit van een bijzonder aardige man voor een paar tientjes een peperdure laboratoriumvoeding die om alles lacht wat met de uitwerpselen van onze meterkast te maken heeft. Het is zelfs zo erg dat deze voeding na een half uurtje opwarmtijd alle fluctuaties op nul zet. Bij mij staat de voedingsspanning standaard op 14,0 volt en dat wordt geen fliepertje meer of minder. Zelfs niet als de bedrijfsvoering van Enexis onder alweer een aardbeving onder aanvoering van de NAM onder de goedkeurende waterige oogjes van Kamp op en neer springt tussen 210 en 240 volt wisselspanning. Zeg dat wel, hier in Grunn!

Tegenwoordig is het gebruik van een oscilloscoop niet meer zo gebruikelijk, maar in mijn jeugd - zowat een jaar of 50 geleden - was een scoop hét instrument om spanning zichtbaar te maken. Weten is meten! Tegenwoordig hebben we wat beters, namelijk een snoer lampjes in de kerstboom. Hang er een voltmeter tussen en verbaas je over de uitslagen van de analoge naald (bravo!) of de sprongen van de digitale decimalen (now we’re talking!) die je niet terugziet in de lampjes. Ons net is werkelijk een ramp voor slotracers, zo onstabiel! Wat is een crash? De onaangekondigde sprong van 13,8 naar 14,2 volt.

Zo hebben de collega’s in Eindhoven en Rotterdam, die te maken hebben met de Amercentrale uit 1952, gewoon stinkende pech als ze in Geertruidenberg een schep kolen in de kachel gooien, want dan vliegt hun aanstormende autootje prompt uit de bocht! “Huh? En ik deed niks!” Nee, maar hullie wel en dat zijn de fluctuaties in dat onstabiele netje van ons. Hier in Grunn, waar de Duitse zonnestroom het land binnenkomt, merken wij het meteen aan de vaatwasser als ter hoogte van Wiesbaden de zon begint te schijnen: zomaar vijf minuten eerder klaar!

Doe daarom net zoals wij van Amazingslotcarracing te TE en buig je eens over de stroomvoorziening van de racebaan. Meet de bedrading door met een multimeter, controleer alle aansluitingen, schroef XLR-stekkers open en bekijk het soldeerwerk met een kritisch oog, voorzie je karretjes van nieuwe stroomafnemers van een gerenommeerd merk zoals NSR of Slot-It en loop ook je baan nauwkeurig na. De grote controle is ook een mooi moment om alle oude luidsprekersnoertjes van Gamma te vervangen door deugdelijke bedrading, liefst Litze met een behoorlijke dikte. 

Maak de geleiders van de baan, welke uitvoering dan ook, grondig schoon en poets je helemaal suf met WD-40, waarna de Swiffer van je vrouw goede diensten bewijst bij het stofvrij maken van het circuit. Als alles helemaal in kannen en kruiken is, kun je met behulp van Ampèremeters de stroomsterkte van de verschillende banen meten. Die is niet gelijk en dat verklaart dan meteen waarom je auto op de ene baan harder rijdt dan op een andere.

Op een echte wedstrijdbaan is de stroomsterkte op alle vier de banen exact gelijk. Zoals bij ons te TE. Maar wij hebben dan ook de mooiste zelfgebouwde en best onderhouden wedstrijdbaan van NL.


zaterdag 19 december 2015

Boerenjongens

SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Omdat wij van Amazingslotcarracing te TE ook maar eenvoudige boerenjongens zijn, is het niet verwonderlijk dat het aankleden van de racebaan ons niet zo boeit. Net zoals wij wel begrip hebben voor die randfiguren van onze hobby die vooral verzamelen voor de vitrine, zo kunnen wij ook wel een oogje dichtknijpen voor de Barbie-liefhebbers onder ons die de baan vooral graag aankleden met quasi realistische bouwwerkjes en uit het leven gegrepen tafereeltjes.

Ik herinner me van een onverwacht internetbezoekje een ijscokar met likkende toeristen daaromheen, een zwembad met vrolijk plonzende meisjes in – hoe vreemd – badpak! Of zelfs een complete pitstraat met pitboxen waarvan zelfs de wanden tot in de finesses waren afgewerkt: brandblussertje, rode gereedschapskar met 12 laden, olievaten etc. Prachtig natuurlijk en bijzonder knap gemaakt, maar wij vinden het helemaal niks
.
Wij zijn meer van oerend hard en dan gaat het natuurlijk ook wel eens mis. Vitrineknapen krijgen daar hartritmestoornissen van en sommige beginnen zelfs onder het dagelijks werk spontaan te huilen van pure emotie. Wij hebben dat vooral als we niet meer kunnen scheuren. Laatst hadden wij zo een ernstig akkevietje op baan drie en niet veel later ook op baan vier. Op de drie stak ineens een soort takkenbos van kopertape de lucht in. De tape was door het verschrikkelijke gerag in de Benchbocht vele malen getordeerd en tenslotte door de voorbijrazende & gripzoekende banden als een kunstwerk omhoog gezet. 

Het geheel leek nog het meeste op de kunst (1,5 procent beeldende kunstregeling) voor het politiebureau Van Leijenberghlaan in Amsterdam, hoewel dat is opgetrokken uit Cortenstaal. Een soortgelijke staalplastiek van Gerard Walraeven zagen wij kort daarna opduiken op de vier in de Elleboogjesmacaronibocht. De situatie was meteen zo kritiek dat de bolides helemaal stilvielen en dat een nooduitruk voor reparatie onvermijdelijk was.

Terwijl Marcus druk bezig was en daarbij behoorlijk gehinderd werd door verkeer op de niet met een rood kruis afgezette banen één en twee, zaten de overige leden van de club maar wat in hun neus te peuteren. Nu hadden wij natuurlijk een boom op kunnen zetten over een wat meer tot de verbeelding sprekende aankleding van ons circuit, maar dat gebeurde niet. Daarentegen ontrolden wij fluks een plan om onze geplaagde baan geheel opnieuw te gaan tapen. 

Stap 1: een groot blik remmenreiniger aanschaffen voor de best denkbare schoonmaakbeurt van de baan zodat de nieuwe tape zich optimaal zou verlijmen met de MDF-ondergrond, omdat MDF, ik verklap nu een geheim, staat of valt met ontvetten. Wat je ook wilt doen met dat kunsthout: begin altijd met grondig ontvetten anders wordt het niks. Stap 2: inventariseren hoeveel tape nog op voorraad in de magazijnen, stap 3: een geschikte dag plannen in de respectievelijke Outlook-agenda’s, stap 4: de plakploeg definitief samenstellen.

Wij zijn dan wel niet van de Barbies, maar samen een klusje aanpakken is ons wel toevertrouwd. Biertje onder handbereik en stug doorschrapen om die vermaledijde sleetse tape eraf te krijgen zonder onze hele baan langs het slot om zeep te helpen. Ik voorspel een diepe stilte tijdens die noeste arbeid, af en toe wat gegrom als een beitel of mes door een vinger schiet. Aan het eind van de dag eensgezinde opluchting als onze bolides weer pijlsnel uit de bocht vliegen. Gottegotgot, wat mooi hè? Met een bewonderend schouderklopje krijgt de eigenaar zijn brokstukken aangereikt. Bedankt! Mooie actie! Weergaloos! Dat zien we niet vaak!


In de hallucinerende dampen van de secondenlijm beleeft de coureur zijn finest hour opnieuw. Zeker en vast! 

zaterdag 12 december 2015

Uitlijnen



SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Als je als slotcarraceadept (in stukjes: slot car race adept) op internet wat rondsnuffelt, dan kom je de grappigste zaken tegen. Ook veel copy-paste natuurlijk, want niks is gemakkelijker dan de tekst van een ander overnemen. Je ziet dat nog weleens als het gaat over het raceklaar maken van een nieuwe auto. Krijg je weer dat gezeur over het opschuren van de plestic velgjes (braampjes!!!!) of de controle op het vrij draaien van de wielen, want bij sommige fabrikanten schuren de bandjes soms tegen het kapje en dat kost natuurlijk onnoemelijk veel snelheid. Maar het kan ook anders. Zo zag ik een leuk filmpje op YouTube over het uitlijnen en monteren van de lagers voor de achteras. De bedenker van deze truc mompelde dat het allemaal geen zak uitmaakt, maar dat alle kleine beetjes die geen zak uitmaken, toch het verschil op de baan veroorzaken.

Ik geloofde hem niet meteen, maar uiteindelijk wel. De basis van zijn gedachte was dat de lagers strak op één lijn moeten liggen en in die positie ook onwrikbaar gefixeerd moeten worden. Met andere woorden: af fabriek is het een grote schots-en-scheve-bende en is het eigenlijk nog een godswonder dat het hele vehicle nog van zijn plaats komt. Überhaupt! Het werd een festijn met vijltjes, secondelijm en geduld. Om te demonstreren dat er wat was bereikt hield onze freak het chassis verticaal en met de andere hand hield hij juist boven het hoogste lager een asje. Even mikken en floep! Het asje kukelde zonder enige vermindering van snelheid door lager één en meteen daarna door lager twee om met zacht gerinkel op het tafelblad te vallen. Ik dacht subiet: “Amazing!”

Sterker nog: tot dan toe had ik (lekker koud biertje in de hand) het gepruts op mijn tabletje wat vergoelijkend gadegeslagen en dacht ik er het mijne van. Stapelgek dus. Dit nu moet ik haastig corrigeren en wel met het schaamrood op de kaken. Dat asje namelijk draaide zo ongeveer in het luchtledige, zo soepel! Ging die gek, nadat de wieltjes waren gemonteerd, die as ook nog smeren!
Ik moet toegeven: ik heb gewoon niet de tijd om mijn autootjes zo fijn op te tunen, maar ik denk dat het verschil zó groot is dat je met een Ninco vlot een Mosler de achterlichten laat zien.

Mijn optunen is vooral een kwestie van goed luisteren. Een kunst die ik inmiddels redelijk versta. Het begon met een oud knarretje van Slot-It. Het torretje kwam gewoon niet lekker op toeren. Ik ontdekte dat thuis al en ik besloot er op de club nog even naar te kijken. Iedereen was het met mij eens: dat was nie goe! Dat nog nauwelijks gedacht hebbend, begint me dat ding toch een partij te roken! Niet te kort! Of ik een donut draaide, maar dan met de wielen vrij boven de grond. De professionals onder ons weten al dat dit de beroemde oranje motor van Slot.It is, eigenlijk gewoon een prullenbakje. Het schijnt dat een enkeling om 8 euro uit te sparen er zich aan gewaagd heeft die motor te reviseren. Met matig succes.

Ik heb een beter plan. Spuit met een injectiespuit zoals je die soms wel in een portiek vindt, 4 cc trichloorethyleen in het motortje. Een nacht laten soppen en dan de volgende dag zes uur vol gas laten draaien op 14,5 volt. Als de motor het nog doet, rookt hij nooit meer! Als de motor het niet meer doet, geldt hetzelfde. Kortom, altijd succes. Kleine dingetjes, groot succes! Je kunt bijvoorbeeld achteloos op de club zeggen: “Tja! En toen heb ik de motor opgeblazen!” Alweer succes! Je kunt het beter niet tegen je vrouw zeggen. Die ziet het heroïsche er niet van in en denkt direct weer  aan de poen: “Wat een stomme streek ……..*)!”
*)  Vul hier uw naam in

zondag 6 december 2015

Drachten

SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Zondag 22 november begon steenkoud en donkere regenwolken joegen gezwind langs het zwerk boven het Friese landschap. Sinterklaas en zijn ongure roetvogels hielden op de A7 het verkeer verschrikkelijk op, maar desondanks bereikten wij tijdig de veilige bunker in Drachten voor de allerlaatste race ooit, want de club zou aan het eind van de dag de poorten naar de Hades voorgoed sluiten. Dachten wij, maar het viel alleszins mee omdat eigenaar Harrie, ook lid, de club de laatste maanden huur heeft geschonken, zodat het seizoen afgemaakt kan worden. Leo vanachter de bar: “Als de R uit de maand verdwijnt, is het afgelopen! Dat betekent dus april 2016.”

Wij van Amazingslotcarracing te TE waren niet op volle oorlogssterkte aanwezig tijdens deze laatste Classic Cuprace© van Heer Slot, maar we hebben ons kostelijk vermaakt. Fokko keek enige tijd een beetje sip, want er werden twee bandjes uit zijn kist gepikt, maar hij was uiteindelijk toch happy omdat hij een medaille mee naar huis kon nemen. Ik liep de hele dag te grijnzen (ik sloeg met mijn Fleischmann Lotus (eigendom Fokko) geen deuk in een pakje boter), omdat ik na de officiële training nog net even kans zag met mijn Renault Clio van NSR in ING-livery te rijden en dat ding, zwaar geprepareerd, gaat werkelijk als de brandweer. Yes! Maar toen het ding in één van de verkeerd aangelegde bochten (Drachten grossiert erin) op zijn kant ging, kwam onvermijdelijk de vraag bij het zien van de onderkant: “Wat zijn dit voor bandjes?” En met een grijns van oor tot oor brulde ik: Sillies!!

Rumoer alom, het hele kippenhok sloeg op tilt. Kakelen als wijven en dan ook nog als hele domme! Inderdaad kwam één van de coureurs mij vertellen dat die bandjes olie achterlaten op de baan, waardoor de grip verloren gaat. Voor eeuwig, voor goed! Ik antwoordde: Het zou fijn zijn als iemand eens een argument of een redenering op tafel zou kunnen leggen voor dit soort gelul! Hoeveel olie zit er in zo’n band? Beetje boos gingen de kipjes weer eitjes leggen en ik nam, wraakzuchtig als ik ben, mijn superautootje mee terug naar mijn kist en ik wist toen al wat ik nu ga schrijven:

Van masturberen krijg je ruggenmergtering! Ook zo’n verhaal uit de sixties en net zo stompzinnig als de boosdoener dat Zwarte Piet stoute kindertjes mee naar Spanje neemt! Slotcarracers beoefenen een sport uit een vervlogen tijdperk, waar op de keper beschouwd geen zak aan was tot Scalextric besloot de snelheid van de autootjes meer dan te verdubbelen. Maar kennelijk is de denkwijze onder slotcarracers nog steeds die van 1960. Net als de export van kinderen naar Spanje, was die verschrikkelijke ruggenmergtering een dreigement van ouders die geen antwoord hadden op al die rukkende jongetjes onder de dekens van AaBee. Precies zo zijn er slotcarracers die het oliefilm-verhaal zonder enige redenering, zonder enige wetenschappelijk onderbouwing telkens weer rondtoeteren.

Van de andere kant is die reactie juist dáár in Drachten natuurlijk wel weer meer dan fantastisch, want die baan (Weet u het nog?) werd bereden met kilo’s magneten en volgesmeerd met een of ander godswonderlijk mengsel van in terpentijn opgeloste Parmaplak, Pindakaas en Pattex Montagekit zodat het plestic asfalt je tegemoet glom. En als je het waagde er een hand op te leggen dan moest die met een soldeerlamp worden losgebrand. Grip noemen ze dat in Friesland. Weinig begrip was de oogst, want hoeveel vergaderingen waren er eigenlijk nodig voordat die schijtenbroekjes de magneet uit hun karretjes durfden te halen? Dat mag ik - met enig sarcasme - toch ook wel ‘een historisch moment’ noemen.


Olie op de baan! Door Sillies! In tegenstelling tot wat ik verwachtte werd mijn Amerikaanse Slotforum-vriend behoorlijk boos. Hij had verwacht dat deze heksenachtervolging met brandstapel inmiddels wel achterhaald zou zijn. “THERE IS NO OIL IN THOSE TYRES! Zelfs een condoom (zelfde materiaal, red) heeft enig glijmiddel nodig omdat het er niet in zit. Sterker nog: siliconen wordt er door aangetast! Fuck them all! Nice word, Hain: Rukkenmerktierincgk!”