zondag 5 april 2015

Zen

SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.



Om de dieper gelegen waarden van de kunst van het slotcarracen goed te kunnen doorgronden, las ik al op jonge leeftijd ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’  (Zen and the Art of Motorcycle Maintenance by Robert Pirsig) en dan niet als roadbook, maar als klassiek filosofisch werk, dat vooral onderscheid maakt tussen romantisch begrip en klassiek begrip. Met die kennis op zak sta ik dus iedere vrijdag een beetje te twijfelen achter de knoppen van mijn Slot-It regelaar. Wat zal ik doen? Kies ik voor de romantische invalshoek of wordt het toch meer klassiek racen?

Steeds vaker kies ik voor klassiek. Ik merk dat in de loop der tijd mijn oog-hand coördinatie steeds beter is geworden zodat ik vaak intuïtief rem om te voorkomen dat ik de bocht uitvlieg. Ik denk niet meer en toch ben ik! Nu lijkt dat een eenvoudige uitleg, maar zo simpel is het niet. Neem nu de Lola van Tineke. Een Slot-It LMP van de bovenste plank die door Markus is uitgerust met een soort scheepskiel in plaats van een klein gleufsnuffelaartje zoals veel van mijn auto’s hebben. Het contact is minimaal in tegenstelling tot die gitzwarte Lola die rondraast alsof er Bisonkit aan de banden zit.

Maar aan die keuze zit natuurlijk een risico aan zoals dat zo fraai is beschreven in Zen etc. Want die enorme flapper tussen de voorwielen kan zomaar in de gleuf beklemd raken en dan zijn de poppen aan het dansen. Dit soort risico’s komen ook in het boek voortdurend aan de orde binnen de vader-zoon relatie. Je doet wat voor de ander om hem te helpen, maar het keert zich tegen je.

Ik geef een ander voorbeeld. De slotcar waarmee je rijdt heeft een probleem en je weet niet welk probleem, laat staan dat je het kunt oplossen. Uiteindelijk roep je dan: “Ik word gek van die kar!” en dat is dus precies waar het in het boek omgaat. De vader wordt helemaal gek en dat zie je langs de baan ook terug. Wij hebben er om beurten allemaal wel eens last van. Een niet te stoppen stuiterende auto, een motor die voortdurend uit zijn motorpod springt, een Fly die zelfs met een raketmotor niet vooruit te branden is of een kek autootje van Ninco dat zoveel geraas produceert, dan anderen hopen dat je met dat hele klere ding snel ophoepelt.

Motoronderhoud is fascinerend en afstotend tegelijk. Soms lijkt het wel of de materie een heel eigen leven begint te leiden dat niet meer te volgen is. Om weer een beetje met beide benen op de grond te komen is herlezen van het boek de slechtst denkbare optie. Ik deed dat omdat mijn zoon elf is geworden en dat is ook de leeftijd van de zoon in het boek. Maar omdat je met een slotcar niet door de VS kunt reizen zoals je dat met een Harley kunt doen, las ik het boek staande achter de racebaan, waarbij de controller de gashandle van de motor verbeeldde.

Daarna uren nagedacht over de filosofie van het slotcarracen en ik kwam eigenlijk uit op wat ik al lang wist. Net als de overige leden van onze club. Je kunt erover zwetsen wat je wilt, het gaat gewoon om de lol, de kick van winnen, de teleurstelling van een fatale de-slotter, het overleggen met elkaar over een ieniemienie probleempje. Zelfs het tevreden thuiskomen na een avond slotracen hoort bij het plezier. Maar ik begrijp dat u deze filosofie niet kunt volgen omdat u het slotracen nog niet heeft ervaren. Gelukkig heeft Pirsig ook geen oplossing voor deze vreemde patstelling.

Stig

SLOTCARRACERELAAS

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Eén van de gekste dingen die je bij het slotracen kunt meemaken is de wedstrijd tegen jezelf. Het verschijnsel doet zich vooral voor tijdens het kwalificeren en later bij de wedstrijd. Als de tijd een rol gaat spelen, ben je jezelf niet meer. Reed je eerst bijna klakkeloos en redelijk relekst je rondjes; als de klok begint te tikken is dat meteen helemaal anders. Er gebeurt dan wat in die kop van je, waar je maar heel slecht vat op krijgt. Voer voor psychologen, da’s een ding dat zeker is.

JeeWee, bij zijn vrouw ook wel bekend als Jan Willem van Capelleveen, begint terecht zijn bijbel/koran/thora over het slotracen met dit vreemde verschijnsel. Hij geeft een aantal zeer bruikbare tips en schrijft daarover al op pagina 10. Ik kan me nog herinneren hoe wáár het allemaal was.
Bij Klaas Bos kocht ik een DS-timer en nadat ik een stokoude PC had geprepareerd met Windows 7 Ultimate installeerde ik PC LapCounter om te zien hoe goed ik dus was. De lichten doofden en FLATS!, in de eerste bocht lag ik er al uit. Precies zoals JeeWee had voorspeld. Later ging het wat beter, maar vreemd genoeg realiseerde ik niet de tijden die ik zonder klok moeiteloos reed. Hoe ik dat weet? Omdat ik weet dat iedere ronde waarin je niet uit de bocht vliegt per definitie sneller is dan een tijdgemeten onderbroken rondje. Nogal simpel dus!

Langs de baan van Amazingslotcarracing te TE staat een manshoge paspop in een vuurrode overall onder een zwarte helm. Dat is de Stig, want we weten niet waar hij vandaan komt en omdat het gelaatscherm altijd potdicht blijft, kennen wij ook ’s mans gezicht niet. Te TE geeft de Stig altijd de tijden van de klok door als onze bolides de meet passeren. Dat werkt behoorlijk op je gemoed, te meer je op datzelfde moment hard in de remmen moet vanwege een vrije scherpe bocht bij de Magere Brug die iets verderop onze baan kruist en het zicht enigszins belemmert. Ik bedoel: je ziet dus geen fuck!

Hoe dan ook, omdat wij echte mannen zijn, kunnen wij niet én naar de Stig Luisteren, én remmen. Dat gaat gewoon niet omdat wij geen vrouwen zijn. Die kunnen qua hersens wel meerdere dingen tegelijk (naar het schijnt), en dus moeten wij mannen kiezen. Of remmen, of tevreden zijn met de gereden tijd en te pletter vliegen tegen de muur van het toilet dat achter die muur is gesitueerd en waar de Stig dus met zijn rug naar toe staat. Dit laatste is natuurlijk allemaal niet van belang, maar het geeft toch een beeld van de situatie.  Meer begrijpelijk zijn dan gehoorde verwensingen als ‘Je kunt de pot op!’

Anyway, de laatste tijd is Stig geestelijk behoorlijk getroubleerd omdat de kat voortdurend met zijn draadjes speelt. Daarom luister ik niet meer naar zijn sonore onderbroekenstem (plaats van de luidspreker ongeveer), waardoor mijn tijden enorm verbeterd zijn. Soms ook raakt de rode overall helemaal in coma en wauwelt er dan onbegrijpelijk op los. Angstaanjagend realistisch dus met die Zwitserse vlag in de nabijheid! 

Al met al heeft het ons doen besluiten dat ons systeem helemaal op de schop moet. Weg met flodderige plestik bananenstekkers mannetje/vrouwtje, weg met het gestolen tijdwaarnemingsprogramma dat voorthakkelt op Windows XP. Nieuwe bedrading hebben wij nodig met XLR-aansluitingen van Neutrik voor eenieder die wil komen racen. Gelijktijdig wisselen wij van het Duitse naar het Amerikaanse systeem zodat uw dure regelaars het ook echt doen.
Gaan doen!