zaterdag 18 november 2017

Knijpertje

De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Mijn eerste Fleischmannracebaan bouwde ik voor mijn zoon die er absoluut niks in zag. Ik dacht dat het aardig paste bij zijn belangstelling voor Lego Technic, maar hij zei doei en ging naar buiten voor moderner tijdverdrijf. Gelukkig was ik net voldoende door het virus geraakt dat ik de moed op kon brengen desondanks de baan uit te breiden tot er een recht eind van tien meter lag. Een must, omdat ik weleens wilde weten wat de topsnelheid van die autootjes was.

Van een bevriende gelijkgestemde sukkelaar had ik al begrepen dat je daarvoor een Parma-regelaar nodig had. Om überhaupt iets te kunnen bereiken. Dat leverde daarom allengs een doos met knijpertjes op in alle soorten en maten. Dwalend over Marktplaats, verbaas ik me er vaak over dat die zooi niet alleen nog gewenst is, maar ook nog voor stevige prijzen wordt verkocht. Zo gezien heb ik voor een kapitaal in de kast liggen. De meesten komen uit dozen die ik kocht van pas gescheiden vrouwen. Ik begreep al snel dat zij met bloeddoorlopen ogen de hobby van de meest gehate man ter wereld bij voorkeur voor een spotprijs de deur uit wilden doen. Hoe goedkoper, hoe groter het leedvermaak.

Zo was ik ooit in Emmen, waar een hele wijk gescheiden vrouwen woont. De transactie draaide om een doos Fleischmann Rallye Monte Carlo 8000 en die moest ik zelf (“Hoe krijg ik hem de trap op?”) van de zolder halen. Achter een enorme berg spullen die ik in één oogopslag taxeerde als het eigendom van ‘die vent’, zag ik nog drie dozen Fleischmann en nog wat los waardeloos spul in de vorm van trafo’s, scenery, boxjes, autootjes en wat vakjesdozen van Gamma met onderdelen. Ik maakte een wankele stapel en liep de trap af. Wat wilt u hiervoor hebben? Een tientje? Ze zag dat mijn belangstelling voor de raceautootjes groter was dan voor haar en maakte er vragend vijftien van. OK, sprak ik ruimhartig! Na een kop koffie en een goed gesprek, stapte ik maar weer eens op.

Knijpertjes zijn uit de tijd. De moderne controller (sic!) immers, lijkt in beginsel wel wat op het geavanceerde stuur van de F1. Veel knopjes voor veel instellingen. Nadat ik met behulp van Jeroen den Broeder van SRC Eindhoven mijn Parma’s (cherchez les femmes!) had voorzien van één knopje voor instelbare remkracht, werd het tijd voor iets anders. Ik kwam uit bij Slot.It en ik weet niet meer precies waarom, want zo’n godsgruwelijke knopjesfetisjist ben ik nou ook weer niet. Wel ben ik erg van ‘stick to the plan’ en ik weet uit ervaring dat heel veel slotcarracers bij enigszins tegenvallende resultaten hun elektronische drukkertje meteen met het predicaat ‘waardeloos’ terzijde schuiven.

Nu is er aanbod genoeg op de markt die interessant begint te worden rond 100 euro en vrolijk doorkachelt naar driehonderd of meer. Spreek ik nog niet over de prijs van de updates die later aangebracht kunnen worden. Het gekke is vooral dat de aankoopoverwegingen meestal zijn gebaseerd op hebzucht en het gezwets van anderen. Ik bedoel: met een auto ga je proefrijden, waarom zou je een regelaar van dik tweehonderd euro niet eerst eens uitproberen? Dat is toch raar? Nog veel gekker is dat ik nooit ergens lees dat een slotboer een zaterdagmiddag organiseert met een demo van de verschillende regelaars, een workshop waarin iemand iets zinnigs vertelt over het ding en een crack demonstreert hoe groot de verschillen zijn tussen die controllers. Wedden dat er aan het eind van de middag zes van die peperdure dingen worden verkocht, waar je anders zes jaar tegen aan zit te kijken als de domste winkelvoorraad ooit?

Eén slotboer timmert wat dat betreft goed aan de weg: Umpfi’s Slotbox (Axel Umpfenbach). Op heel veel plaatsen op de website staat extra informatie om beter te kunnen beslissen. Dat is een enorme winst, want de meesten van ons geven zonder blikken of blozen honderdtachtig euro uit aan de hand van een afbeelding ter grootte van een postzegel. Info nul. Blinde gok. Dat zijn dan meestal die mannen die vroeger naar de Firato in Amsterdam gingen en met twee plestic tassen vol folders terugkwamen en dan zes maanden gingen studeren op de aankoop van een nieuwe audio installatie. Waarvan zij meteen dacht: als we ooit gaan scheiden gaat die ook het huis uit!

In mijn slotracersleven kan ik moeiteloos een paar flinke up’s and downs aangeven. Zo is er een forse periode geweest dat ik gruwelijk ruzie met mijn Slot.It controller had. Hij ligt mij goed in de hand, hij is betrouwbaar, hij is slim, hij kan tegen een stootje en je kunt er zelf aan prutsen als je wilt. Heel belangrijk dat laatste. Toch boterde het enige tijd niet. Dankzij mijn troostende vrouw ben ik die periode te boven gekomen en ik heb het idee dat het nog steeds beter gaat. Vermoedelijk is dat de reden waarom ik het nog leuk vind. De opgaande lijn is leuker dan verdwalen aan de top.


zaterdag 11 november 2017

Blondje


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Veel brieven krijgen wij naar aanleiding van opmerkingen in deze blog dat wij steeds zo verschrikkelijk hard moeten lachen tijdens een clubavond. Gewoon een potje racen, bakkie koffie, koekies, pinda’s bij, glas Fanta en wat sigretjes paffen. Door overigens een kleine minderheid en de niet-rokers denken gewoon: “Het zal wel niet lang meer duren of we zijn van jullie en je vieze sigretjes af! Maar ik dwaal af.

Het lachen is kennelijk een kwestie die buiten ons clubhuis vragen oproept. Waarom dan toch? Ik geef u twee voorbeelden van vrolijke pret die stomtoevallig om één en hetzelfde lid draaien. Hij is namelijk degene die van het slotcarracen zijn beroep heeft gemaakt. En dat is bepaald geen grap! Hij rijdt ons echt allemaal naar huis en het wordt ook gewoon iedere week erger, want behalve dat hij heel goed kan rijden, kan hij ook heel erg goed sleutelen en zijn auto’s zijn zonder uitzondering knetter snel. Om van hem te winnen, moeten wij dus een trucje toepassen. 

Zo ontdekten wij tijdens een endurance-race dat hij zeldzaam gevoelig is voor blondjesmoppen. Door nu halverwege de race een leuke blondjesmop te vertellen is de kans groot dat hij pardoes het bochtje uitvliegt en daarna niet meer in zijn racepace komt. YESSS!!!

Wij namen de proef op de som met de blondjesmop “You’ve got mail!” U begrijpt het al, het blondje in kwestie vliegt steeds naar de groene brievenbus in de tuin als die mededeling op haar scherm verschijnt. Andere lachsalvo bij het dobbelen. ‘Wie het hoogst gooit, mag beginnen!’, waarop zij dus die stenen tegen het plafond keilt. Sommigen onder ons zijn zo desperaat dat zij driekwart van hun werktijd gebruiken om weer nieuwe moppen te verzamelen. En het moet gezegd: het werkt. En het keereffect is dat wij ons weer een kriek lachen om onze snelle slotracer, die helemaal van het padje raakt.

Zit de gein er eenmaal in, dan zijn wij onbegrensd. Zo hebben wij een klein technisch probleem met track één. De tijdwaarneming is van slag, vermoedelijk door een onwillige sensor. Wij racen daarom met de banen twee, drie en vier. Passend binnen de wedstrijd wordt baan twee daarom aangeduid als baan één. U begrijpt het al: de lichten gaan uit en onze held ziet tot zijn stomme verbazing dat zijn slotcar als enige blijft staan. Hij kijkt naar zijn regelaar, hij kijkt naar zijn XLR-aansluiting die hij vrolijk in baan één heeft geklikt. 

Zijn companen, die dat al helemaal aan hadden zien komen, moeten zo verschrikkelijk hard lachen om hun beteuterd kijkende concurrent, dat ook zij prompt het bochtje uitvliegen. Maar dat kon natuurlijk geen zak schelen. De rest van de avond wordt steeds opnieuw gelachen om onze supersnelle coureur die niet weg kon komen bij de start. Zegt ie ook nog tot overmaat van ramp tegen zijn maat: ‘He, ik rijd straks met jou mee!” waarop er direct een uiterst gevat antwoord komt: “Als je maar aan de goede kant gaat zitten!”

De moraal van het verhaal is dat wij onlangs een nieuw wedstrijdreglement hebben opgesteld, waarin alleen het hoognodige staat. We zijn dus geen regels gaan verzinnen om een beetje lollig te doen. Iets wat veel clubs doen, terwijl daar nota bene helemaal niet zo veel gelachen wordt. Om niet te zeggen: helemaal niet! Want dat is natuurlijk wel een beetje de kwestie van al die regels: je zou bijna vergeten dat het om een leuk tijdverdrijf gaat.

En dat staat bij ons voorop. Zo stapte er enige tijd geleden een nog jongeman ons clubhol binnen die eens kwam kijken. Aan het eind van de avond was hij super tevreden en wij kregen allemaal een hand en dat was zelfs voor ons wel een beetje nieuw. Maar wat nog veel mooier is, is dat hij qua humor en sarcasme naadloos bij ons aansluit. Nieuw bloed, doet weer meer lachen natuurlijk.
Op dit moment zijn we een beetje af van de blondjesmoppen, maar de dreiging van een nieuwe dijenkletser hangt wel voortdurend in de lucht natuurlijk. We lijken nu een andere kant op te gaan, namelijk die van de idiotie.

Eén onzer, hij is sinds een jaar opa wat hem niet aan te zien is, toog naar de Action om een verjaardagscadeau te kopen. Of dat ook gelukt is, vertelt het verhaal niet, maar hij vond wel een F1-bolide voor de prijs van €1,37. Als je erop duwt, hoor je F1-geluiden en het rode staartlichtje begint te knipperen. Het plan is nu dat eenieder zo’n auto koopt (huilen van het lachen) en die ombouwt voor de openwielklasse die wij in januari 2018 zullen gaan rijden.

Onze FB-pagina Amazing Slotracing Clubforum is daardoor wel de lolligste FB-pagina van het moment. Besloten (wat wel jammer is voor u), maar erg verstandig gelet op de teksten die erop los worden gelaten. “Komt een blondje bij Action!” Nee, die is te grof!