zaterdag 2 november 2019

Hofnar

Amazing Slotcarracing te TE is een vrolijke club met een niet te verklaren jeugdige inslag. De leden zijn gek op techniek, hard rijden op de slotbaan en andere dingen die het leven leuk maken zoals vrouwen en bier waarbij zij elkaar veelvuldig bemoedigend toespreken als óf het leven dat vereist óf als hun autootje voor de zoveelste keer uit de bocht vliegt. 

Tijdens de Classic Cup in Tweede Exloërmond (sommigen kregen vanwege deze sarcastische blog het dringende verzoek niet te gaan) was het toch nog bijzonder gezellig. Kan niet anders zeggen. Ik bewaar vooral goede herinneringen aan wat langere of korte gesprekjes die ik met deze of gene gastcoureur voerde. Zo hoorde ik bijvoorbeeld van een slotcarracer (Naam en woonplaats bij de redactie bekend) dat hij deze blogs bij voorkeur in bed leest en dan onder de dekens omdat anders zijn vrouw in haar slaap wordt gestoord. Door het licht van zijn telefoonscherm natuurlijk. Maar daarmee was hij nog niet uit de problemen, want zij werd ook wakker van zijn gehinnik om de rare teksten die hij las. Met plezier dus, wat ik wel erg leuk vond om te horen.

Ook sprak ik met Jan Groosmuller waar ik een klik mee heb vanwege de fotografie. Mijn hele leven had ik een adresboekje met namen en telefoonnummers van fotografen waarmee ik op gezette tijden samen werkte. Ieder zijn specialiteit, maar allemaal fijne kerels om mee samen te werken. Jan past naadloos binnen die groep. Het trof goed want hij had net een spiksplinternieuwe camera gekocht en ik kreeg een kleine demo van wat dat ding allemaal kon. Ben ik opgegroeid met het eindeloos opvoeren van Ilford rolfilm in Rodinal, tegenwoordig ligt dat wat anders, maar de inzet is eigenlijk precies dezelfde: briljante fotografie bij bestaand licht. Jan bracht me op het idee dat fotografie ooit ook een hobby van mij was. Zoals ik ook graag uit zeilen ga, paard rijd of men, ski of wat in de tuin rond rommel om er iets moois van te maken. En zonder in sentimenteel gesnotter te vervallen; mijn gezin. Toch de motor van mijn bestaan.

U zult nu zeggen: Wat kan ons dat in hemelsnaam schelen? Welnu, het gesprek met Jan bracht mij tot het inzicht dat ik nu echt eens moet gaan afstrepen. In de slotcarracerij ga ik keuzes maken. De ene auto wel, de andere niet. Toch iets anders dan een kist vol met verschillende karretjes waarvan de meesten alleen bruikbaar zijn in de zogenaamde sleutelklasse. Jan heeft een vergelijkbare keuze gemaakt. Slim, want dan word je beter en je houdt tijd over voor andere dingen.

Nu was ik eigenlijk helemaal niet van plan om mee te rijden met de Classic Cup, maar omdat de jongens van de club zo aandrongen liet ik me omver lullen. Geluk bij een ongeluk was dat ik nog een kanariegele Alfa had liggen, nota bene speciaal gekocht voor de CC om samen met Alphons van Meerendonck op pad te kunnen gaan. Straal vergeten dat ik dat ding had! Ik had nog net de tijd om het ding een beetje op te poetsen en dat moest noodgedwongen aan de keukentafel gebeuren omdat mijn nieuwe pitbox nog niet klaar was. Pitbox? Jawel, mijn kantoor is inmiddels veranderd in een slotcarwerkplaats. Het hele meubilair van de wand getrokken en eruit gesmeten wat niet meer paste en het overige anders ingedeeld, waardoor het nu een stuk ruimer is. Heerlijk!

In mijn bureau, het is meer een grote werktafel waar ik vroeger bijvoorbeeld alle foto’s van fotografen naast elkaar kon leggen, heb ik een paar flinke gaten met de zevengatenzaag gemaakt zodat snoeren van Dremel en soldeerbout aan de achterzijde worden afgevoerd in plaats van aan de voorzijde over de rand hangen te bungelen. Het was wel even een momentje, toen ik gierend door dat blad ging! Pottertje piep, nog-es-an-toe! Gelukkig net rakelings langs de stalen vierkante buis waar dat blad op ligt. Oei, daar kwam ik goed weg! Verder is de tafel uitgerust met alle grappige dingen die een slotcarmonteur nodig heeft, zoals een bankschroefje, een dikke trafo (snoer) voor een testspanning, een stuk rails (snoer) om de auto als op een rollenbank te laten proefdraaien en een hele bunch handige vakjesbakjes met onderdelen, keurig gerangschikt. Daarboven een originele Gestapo-lamp om een beetje zicht op het werk te hebben.

Op een apart tafeltje de bandenslijper met aparte door mij zelf haarfijn afgeregelde trafo die vlot tien amps levert waarmee je dus zelfs siliconen winterbanden kunt vlakken. In de wandkast waarin ooit mij ordners stonden, staan nu mij slotcarkisten en natuurlijk de grote platte Hofnar-sigarenkist (Casa Blanca) met prachtige vakjes voor de verschillende soorten banden. Zoals een hele zwik die ik ooit van Henning van Dam kreeg. Weliswaar zonder schroefjes, maar toch! Kortom, in mijn nieuwe hok ben ik ‘as happy, as a monkey in a monkey tree’. Daarmee komt deze blog tot een einde. Ik heb het vijf jaar iedere week met plezier gedaan, maar het wordt tijd voor de slotcarracerij zelf, mijn club en duizend andere dingen die ik als pensionado nog wil doen. Rigoureus besluit, maar anders komt er geen spaan van terecht. 

Daarom groet ik u lezer, met de wens dat het u goed gaat, en dat u nog vaak op het ereschavotje mag staan. Het was mij een genoegen en ik ben blij met de vele vrienden die ik dankzij ons sportje heb gekregen.

Hein Tunnissen, 2 november 2019.     

2 opmerkingen:

  1. Dank voor je altijd leuke en vooral hilarische overpeinzingen, ik lees en las ze altijd met veel plezier !
    Verstandig om je schaarse tijd (ja, ook als pensionado loop je daar tegenaan) goed te verdelen voor jezelf !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het lezen van jouw blogs is altijd een groot genoegen, mijn dank daarvoor. Keuzes worden nu eenmaal gemaakt en ik hoop je nog vele malen op de club te ontmoeten. Natuurlijk zou het mooi zijn dat je zo nu en dan (als het je past) met je gele Alfa mij en andere clubleden vergezeld bij de Classic Cup. De Classic Cup is mijn bewuste keuze.

    BeantwoordenVerwijderen