vrijdag 30 november 2018

Gladiolen

De vrolijke belevenissen van de leden van Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op hun zessporen Carrerabaan en op hun razendsnelle goed gepoetste en dus super gladde houten 4-sporenbaan in de hoofdvestiging. Grip all over the place!

Nieuwtjes in een blog zijn natuurlijk belachelijk, maar dit exemplaar wil ik u niet onthouden: Drachten is niet meer! De stoere motorclub die, als het een beetje koud werd lekker bij de kachel ging slotcarracen totdat het zonnetje weer tevoorschijn zou komen, is ter ziele. Nu ja, dat klinkt ook wel weer heel erg dood. Ze zijn gestopt met te bestaan. Als club dan. Ach gossie!

Zowat twee jaar geleden was er ook al het nodige aan de knikker en toen vond ik in ieder geval de reden voor opheffing wel erg triest. Want de baan was echt toe aan een grote onderhoudsbeurt en dus werden de centen geteld. De pot was helemaal leeg toen één of twee leden de kop weer boven de baan uitstaken en alle techniek daaronder (die je normaal gesproken niet ziet, maar waar je ook niks van merkt omdat alles werkt) was weer up-to-date. Dat bleek precies het moment voor twee of drie andere leden om op te stappen met medeneming van hun abonnementsgeld. Godskanonne, hoe moeten we nu de huur betalen? Ze kwamen er niet uit en liquidatie was aanstaande totdat de eigenaar van die sombre kelder met de heroïsche naam ‘De Bunker’ de resterende leden (3?) de huur schonk. Nou, ik kan wel zeggen dat dit een onverwachte doorstart was! Bier!!

Of het ook allemaal zo belangrijk was, is natuurlijk de vraag maar er was één slotcarracemannetje dat wel een traantje moest wegpinken en dat was Frank Slot! Altijd zwaaiden de deuren van De Bunker open als hij een beroep op de baan deed voor zijn Classic Cup. Tuurlijk, Frankie! Zelfs vanuit Delfzijl kwamen ze aangesneld om het evenement mogelijk te maken. Dat was ook wel nodig want de overige leden van de Slotraceclub De Bunker lagen dan al gearmd met een krat bier achter de tap aan het voorjaar te denken. Toch bewaar ik er goede herinneringen aan. Eenmaal deden wij mee en het was meteen een ervaring om nooit te vergeten.

Ik was toen nog erger en debieler dan een rookie. Zo wist ik bijvoorbeeld niet welke voertuigen door Lord Slot tot de klassiekers worden gerekend en dat leidde daarom nog even tot een fikse studie tot in de kleine uurtjes om daarachter te komen. Ik koos uiteindelijk voor een Porsche Carrera 6, waar ik slim en wel een klein stukje lood inplakte om de wegligging te verbeteren. Onze wereldcoureur Raymond die gewend was iedereen binnen tien ronden op zes ronden achterstand te zetten, koos dezelfde bolide. Gelukkig in een wat andere uitdossing, zodat de kans dat we in de war zouden raken, behoorlijk klein was.

Met de bek open zag ik wat de keurende wedstrijdleider allemaal deed met mijn autootje. Banden fout, bodemspeling fout, schoen fout, slepers versleten zelf weten, brandblusser ok, gewicht niet acceptabel. In de twintig minuten die mij nog restten, pleurde ik ieder hoekje onder de kap vol met lood tot ik het vereiste tonnage had behaald. Bandjes kreeg ik godzijdank, want net als Raymond had ik in die dagen een klein viskistje, waar behalve lood eigenlijk niks inzat. Pffft. Net op tijd klaar. We vonden het wel stoer dat onze kleine autootjes tussen die grote bolides stonden. Wij wisten: niks zeggen, heel beleefd zijn en meteen een pasje opzij doen als één van de leden van Almere de doorgang eist. Wat niet meeviel daar in pijpenla Drachten. Twee keer heb ik me verscholen tussen de panelen van een radiator, die gelukkig niet aan was.

Wat wij toen niet verwachtten, maar nu wel weten (om van de nachtmerries daarna nog maar te zwijgen), het werd een drama. En wat voor een ontzettend stomme wedstrijd het was, bleek wel uit de eindstand waarbij ik ietsie pietsie sneller was dan Raymond (14 en 15). Van de pot gerukt dus! Mooi was wel dat het torretje van mijn Porsche zo godsgruwelijk heet was geworden door die twee ton reglementair verplicht lood, dat Alphons van de Meerendonk vier vingers tweedegraads verbrandde toen hij de auto optilde voor de traditionele parade en het daarbij behorende fotomoment. Natuurlijk vond ik die brandwondenkwestie heel vervelend, maar ik vatte het resultaat wel op als de idiotie van regelgeving ten top. En dat vind ik nog steeds, Frank!

Maar de wraak is zoet natuurlijk! Omdat Drachten niet meer bestaat, bestaat de kans dat Frank Slot zijn evenement moet redden door een beroep te doen op de banen van Sjors-van-de-Rebellenclub te Tweede Exlöermond. Wat is nu de kwestie? Daar waar clubs de deur definitief dicht gooien (vraag Alphons van de Meerendonk naar zijn Excel-document over 2018), bloeit onze club als nooit tevoren. En binnenkort gooien wij er nog een schepje bovenop, als er een tweede clubavond komt met wellicht een openstelling overdag voor trainen en sleutelen. Frank, wij helpen je uit de nood en passen het reglement aan onze mores aan! Helaas voor jou weinig keus: de dood of de gladiolen!
CU!   


2 opmerkingen:

  1. Prachtig verhaal weer. Ik geloof dat als Frank met zijn Slot naar ons komt dat ongeveer de enige dag is dat ik niet meedoe. Geëikel over spiegels brandblussers etc. is niet mijn ding. En moet mijn auto's daaraan voldoen is dat voor mij een reden om de club te verlaten. Dus ledenverlies. Hmmmm is dat de reden dat ze ophouden te bestaan. De overdreven nederlandse regelgeving. Zelfs tot in de slotraceclubs??

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Spiegeltjes en brandblussers gaat zelfs Frank te ver. Het enige wat hij nastreeft is dat de Slotcars technisch gelijkwaardig zijn binnen bepaalde grenzen. En daar kan ik mij wel in vinden.
      Ik kom er eerlijk vooruit dat ik het technisch reglement van de Classic-cup goed vind.
      Brandblussers, spiegels en inserts zijn alleen van toepassing als je voor de mooiste auto gaat en niet voor het race resultaat. En dat is een keuze.

      Verwijderen