vrijdag 24 maart 2017

Toeval


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

In de wedstrijd leer je spelenderwijs (huh?) dat winnen uiteindelijk niet om snelheid draait. Je moet natuurlijk wel een beetje opschieten nadat de lichten zijn uitgegaan, maar ‘haastige spoed, is zelden goed!’, doet hier zeker opgeld. Daarom is het wel grappig allerlei dappere tuningsverhalen door te spitten op de vraag wat de auteur cq bedenker van al dat slims nu eigenlijk wil bereiken. Het antwoord is: snelheid. 

De weg daarnaartoe is hobbelig en vraagt om ontzettend veel doorzettingsvermogen. Bijvoorbeeld het polijsten van die verschrikkelijke bushings met behulp van secondenlijm en tandpasta (Zie YouTube) of het egaliseren & polijsten van plestic velgen en chassis, waar op de gekste plekken nog fabricagebobbeltjes opzitten die uw bolide degraderen tot een niet vooruit te branden, maar wel springende geit. Met een scherp mesje, een Dremel en een stukje schuurpapier kun je zo een avond helemaal weg knutselen. De winst? Ik schat die uiteindelijk op minder dan 0,01 procent.

Ooit kocht ik de snelheidsmeter van Tamiya. Een grappig instrument dat na inschakeling en na een tiental seconden op een klein display de snelheid van het voertuig op de rollenbank weergeeft. Of die correct is, weet ik natuurlijk ook niet, maar je kunt wel voor en na tunen zien wat je hebt bereikt. Of niet! Mijn Moslers rijden volgens Tamiya zeker 48 km/u en er is zelfs eentje bij die vlot doorkachelt naar 52 km/u, waarbij eenmaal op temperatuur en na wat flink rondrazen op mijn Fleischmannbaan die snelheid nog eens met twee kilometer stijgt. Doet een beetje denken aan mijn auto die in Bottrop de sporen krijgt en dan 150 km verderop bij de afslag Stadskanaal inderdaad 248 km/u rijdt. Een aanloop die je een beetje kunt vergelijken met het lange rechte eind van de Carrerabaan van SRC Eindhoven en daar zijn er maar heel weinig van. Kortom, testen met koude motor en je krijgt een idee van wat je autootje vermag.

Sinds wij van Amazingslotcarracing te TE fanatiek wedstrijden rijden, weten wij als geen ander dat de-slotten funest is, als je aspiraties hebt om op het schavot te geraken en dat betrouwbaarheid in alle opzichten je het verst brengt. Bij mij duurde het even voordat het kwartje viel, want in de jaren vóór het wedstrijdvirus was alles erop gericht nog sneller te gaan dan de clubavond daarvoor. Smeren, slijpen, polijsten, gefrunnik met tandwielen, nagellak op de voorbanden of nog liever: helemaal geen voorbanden, en gewichtsvermindering waar maar mogelijk. Vloog je er dan een keer met een fraaie bocht uit, dan was dat lachen, met name omdat je blijk gaf van de drift om tot het gaatje te gaan. Goed zo!

Waardeloze tactiek! Ik heb iets beter bedacht. Uitgaande van een Mosler, koop je er nog een standaard chassis bij, motormount naar smaak en een standaard setje assen, lagers en banden. Bezuinig niet op de schoen: koop de geleider die qua diepte maximaal bij de baan past. Plak juist achter en een beetje onder de vooras een flink stuk lood. Akkoord, wat experimenteren is op zijn plaats, maar doe vooral niet te zuinig. Is er nu een wedstrijd, schroef dan dit chassis onder de kap. Wil je lekker rauschen met je vrinden en een beetje indruk maken op de wijven, pak dan die andere!

Simpel en succes verzekerd!  Je kunt het geluk verder nog een handje helpen door de afstelling van je controller. Bij de ene gaat dat beter dan bij de andere, maar kies ergens een stand tussen progressief-dynamisch en conservatief-parlementair. Kort door de bocht ergens tussen linksom en rechtsom. Sinds ik mijn controller wat meer in de ouwelullenstand heb gezet, verlopen de wedstrijden een stuk slechter voor mijn maten. Gewoon festina lente, haast je langzaam.


Een andere methode om een wedstrijd te winnen of de snelste auto te bouwen van de club, is de kwestie van geluk. Je rommelt wat in de oude onderdelen, en na enig volhardend geknutsel staat er een bijna nieuwe auto dan wel een mooi gereviseerd exemplaar. Zet die eens op de Tamiya en als je dan dat geluk hebt, staat er ineens een kei snel autootje op de rollenbank te bonken. Is mij meerdere malen overkomen. Mijn BMW Mclaren F1 GTR, dus een volslagen doorsnee slotcar waarmee je zelfs een boswandeling kunt gaan maken, rijdt best aardig als je de kinderen thuislaat. Maar mijn vrouw raakt er niet opgewonden van! Omdat ik niks beter te doen had, prutste ik maar es wat. Nieuwe bushings, andere motor, nieuw EVO 6 motormount met bijpassende tandwieltjes, nieuwe assen, lichtmetalen velgen met schuimbanden van ScaleAuto, lichtsetje van Slot.It, zerogrips vóór van NSR en maar meteen een nieuw setje spiegels. Rijden als een kogel. Maar waarom? Geen idee. Toeval waarschijnlijk. 

zaterdag 18 maart 2017

Natuurgetrouw


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Op Homeracingworld dotkom schrijft een of andere Harry een review over de Ninco Lamborghini Murciélago R-GTs van Ninco. Het model is volgens hem een natuurgetrouwe kopie van de Lambo die werd gereden door het team Krohn/Barbour in de American Le Mans Series (ALMS). De bolide werd in opdracht door de Duitser Reiter en Audi Sport ontwikkeld uit de gewone straatversie. Zeg maar die Lambo, die nogal moeite met verkeersdrempels heeft. Harry: “Prachtig, fantastisch, geweldig, zeer fraai, enorme wegligging, razendsnel out of the box, toptuning in minder dan een half uur, want subliem.”

Ik ben een andere mening toegedaan. Wat een waardeloze bak! Ik had dat kreng al een tijdje bij wijze van projectje, maar op de club durfde ik er eigenlijk niet meer mee te testen, zeker niet als Johnny Be Good in de buurt was. Zijn humeur daalt gegarandeerd binnen een halve ronde ver onder nul. Die man haat Ninco! Ik ook, maar om den brode en dat is een alternatief feit. Enfin, een clubavond verzieken wil ik niet op mijn geweten hebben.

De details hebben Ninco beroemd gemaakt. De Lambo heeft zelfs een sticker op het dashboard met de beeltenis van de klokken en klokjes en de middenconsole is voorzien van een kleurig knoppenpaneel. Toe maar! Jammer dat andere details wat minder goed uit de verf komen. Zoals een chassis dat een beetje sluitend op de kap past. Of die enorme hoeveelheid plastic voor het interieur. Ramen, kleppen, stoelen en veiligheidskooi: alles resoneert. Die veiligheidskooi gaat zelfs harder te keer dan de bezem van de boze onderbuurvrouw tegen het plafond. Weggooien dus. Dat is trouwens toch een goed advies bij Ninco: vooral veel weggooien!

Harry is onder de indruk van de Speeder NC-5. Gooi weg, dat kinderspul! Vervang hem liever door een Exceeder van 26.000 RPM en plak ‘m dan nog maar eens vol lood, zoals Harry deed. Tandwielen? Weggooien en vervangen door een setje NSR-anglewinder, gemaakt voor Ninco! Het interieur zelf kun je beste eerst helemaal uitbreken en daarna opnieuw vastlijmen met vulcaniserende plastic lijm, zodat het één geheel vormt met de body. Steek alles weg wat overbodig is. Let vooral op de zijraampjes die je dankzij slechte montage weliswaar heel realistisch kunt openklappen, maar die rammelen als de carrosserie van een versleten stofzuiger. Flinke dotten lijm zijn ook hier welkom.

Gooi de geleideschoen ook weg. Behalve slecht gemodelleerd, past hij ook rampzalig slecht in het gat. De boel wrikt, klemt en tordeert; hopeloze zaak. Monteer een schoen van ScaleAuto en neem er dan eentje met een schroefje. Weer een rammel opgelost. Over de banden kun je veel zeggen, maar de vooras moet opgetild worden. Die bungelt af fabriek zo raar in het chassis dat de eerste beste APK al fataal zou zijn. Wrik er een stuk stryropor onder en lak de banden af met nagellak. Blank natuurlijk of roze als je homo bent. De achterbanden zijn ook helemaal niks, maar gegoten aluvelgen is wel het minste. Zelf monteerde ik schuimbanden van ScaleAuto (Procomp 3) en dat scheelt meteen honderd procent. Het schuim compenseert ook de uiterst belabberde vering van het Italiaanse monster die eigenlijk alleen maar verbeterd kan worden door de drie schroefjes van de motormount wat losser te draaien.

Nadat ik dit allemaal met ijzeren doorzettingsvermogen had gedaan, kwamen in mijn tuningscentre chassis en body weer bij elkaar. Het was me al opgevallen dat het chassis aan de achterzijde niet sloot en zelfs wiebelde. De dikke dubbele uitlaat bleek de boosdoener. Door in het chassis een uitsparing te zagen paste het al beter, maar nog niet zoals ik wenste. Het bleek dat ook het buisje waar het montageschroefje in moet, te lang was. Door daar zeker 4 mm af te slijpen, kreeg ik de kap op zijn plaats. Bijkomend voordeel is dat de uitlaat nu onderdeel van het chassis lijkt te zijn. Let ook op het buisje op het chassis waar dat schroefje door moet: dat heeft een rare rand die je beter weg kunt halen. Het past allemaal voor geen meter, maar met de Dremel gaat beter.

Slotcarracen is leuk, een beetje prutsen ook. Met de aankoop van een Ninco leg je voor jezelf de lat erg hoog. Ik mag dat wel. Daarom is het jammer dat de tent failliet is gegaan, hoewel ik het kan billijken. Mijn Lambo 6 liter, twaalf cilinder rijdt nu als een zonnetje. Eigenlijk heb ik hetzelfde gedaan als Reiter en Audi: de straatversie omgebouwd naar een racemonster. Best cool eigenlijk, heel natuurgetrouw!  

zaterdag 11 maart 2017

Weggooien



De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Ik weet niet waar ik het meeste buikpijn van krijg: van een door een collega tijdens een wedstrijd totaal kapotgereden auto of van een waardeloos onderdeeltje van een slotcar waar je zeker zes uur prutsen in hebt gestopt om er nog iets van te maken. Om dan uiteindelijk te moeten zeggen: Jij wint! Naar de prullenbak! Gruwelijk pijnlijk, diep vernederend eigenlijk!

Ik zal het meteen maar zeggen: ik heb zo een Slot.It FLAT-6 RS (25.000 RPM, 240 g*cm) met een knal in de vullisbak gedonderd, nadat ik mijn vingers had gebrand en een hele zondagmiddag letterlijk in rook op zag gaan. Alles geprobeerd, maar niks geworden. Ook alles meegemaakt met dat ding. Vrolijk rijdend te TE staat de auto ineens stil. Niet meer voor- of achteruit te krijgen! Kennelijk ernstige zaak, dus auto opengeschroefd, siliconendraadjes gecontroleerd, motor gedemonteerd, op de testbank: Draaien als een tierelier! Vreemde toestand, maar opgelucht weer ingebouwd. Tegelijkertijd meteen alles schoongemaakt en getest op soepele loop, drupje olie en huppakee, kaal chassis op de baan voor een testrit. Prachtig, prachtig! Soepel, ongekend snelle acceleratie. Starten zonder mankeren, uitstekende remwerking. 

Helemaal tevreden kap erop: NIKS! GEEN BEWEGING IN TE KRIJGEN!

Opnieuw motor gedemonteerd, en met een slim spuitbusje contactspray het binnenwerk behandeld. Ergens in de buurt van de koolborsteltjes, zo die er nog in zitten, moet een klein oneffenheidje zitten. De bron van deze ellende. Op de testbank wat rook en wat gesputter, maar al snel draait het motortje weer als een zonnetje. Terug op de baan als bolide: NIKS! GEEN BEWEGING IN TE KRIJGEN! Vrienden om mij heen stotteren troostende worden en ik krijg veel, heel veel adviezen. Ik volg ze blind op. Men neme een glas aqua dest, voegt daar wat JIF een toe, waarna men de motor een klein etmaal in het sop laat draaien. De theorie is dat het slijppoeder van JIF alle draaiende delen schoonmaakt en ontdoet van koolstof, vetresten, afgebladderd email van de windingen koperdraad, vijlsel van de lagers en tandwielen, aangetrokken stof en de eventuele restanten van vleugels van wintermotten losweekt en afvoert. Waarna het motortje weer jaren meekan.

In het speciale bad klonken geluiden als van een duiker die aan het verdrinken is. Het gorgelde en rochelde dat het een aard had en ik zag tot mijn verbazing zelfs rook uit het sop opstijgen. Omdat ik het niet langer kon aanzien, liet ik de motor achter in de werkplaats en stelde mijn horlogewekker in op 6.57 uur countdown zodat het schoonmaakproces uiteindelijk 7 uur zou omvatten.
Na het verstrijken van die periode was het opmerkelijk stil toen ik de testcabine weer betrad. De motor stond stil en dat was geen wonder want de zekering was doorgeslagen. Op het sop dreven wat zwarte spikkeltjes, kennelijk de vervuiling die was losgekomen. Ik depte de motor schoon en liet hem drogen gedurende 24 uur. Nadien probeerde of ik enig resultaat had behaald. Inderdaad, de motor liep als een zonnetje. En dan ook echt meteen maximaal toerental, wat je gewoon kunt horen. Sodeju, dit was nog eens een geweldige methode hoewel ik niet echt een verklaring had voor die doorgeslagen zekering. Hoe dan ook, motor weer fijn ingebouwd, nog wat kleine dingetjes hersteld en verbeterd, getest en HELEMAAL NIKS! NIET VOORUIT TE BRANDEN!

Ik belde een vriend en was behoorlijk kortaf. Hij adviseerde een nachtje weken zonder te draaien in trichloorethyleen. Na uitlekken even drogen en draaien “want tri verdampt heel snel!” Dat laatste is waar en je wordt er zo stoned van als een garnaal als je net zoals ik de FLAT-6 RS uit volle kracht wilt schoonblazen. Twiet, twiet! Hij deed helemaal niks! Ik gooide de motor een beetje kwaad in de bak oud ijzer om alvast aan het idee te wennen. Enkele dagen later toch nog een keer geprobeerd en zie, het motortje draaide als nieuw!

Wijs geworden besloot ik de testperiode uit te smeren over de hele zondagmiddag en lekker naast het gezoem te blijven zitten. Na een minuut of vier viel het toerental terug. Ik pakte de motor op en brandde mijn vingers. Meteen begon de motor te sputteren alsof er nog steeds een mengsel van JIF en Tri in zat. Terug op zijn sponsje (Geduld, Hein!) nam het roken een ongekende aanvang. Zelfs uit de kleine schroefgaatjes waarmee je dit motorblok in de motormount kunt locken, kwam rook. De hitte nam zelfs zo toe, dat het zwartzilveren folie met de trotse opdruk Slot.It begon om te krullen. Na afkoeling bleek de techniek hersendood en ik zelf behoorlijk oververhit. Ik gooide over een afstand van zes meter in één keer raak!

zaterdag 4 maart 2017

Just in Time


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Behalve dat Groningen de energie en warmte levert om lekker te kunnen slotracen in Nederland, is het ook de provincie van de transportbedrijven. Het is een beetje de kip-ei kwestie, want ik weet eerlijk gezegd niet of hier nou veel transportbedrijven zijn zodat veel Groningse mannen graag achter het stuur kruipen of dat hier veel bevlogen truckers zijn, de reden waarom hier veel transportbedrijven zijn. Hoe dan ook, bedrijven en chauffeurs vormen de kurk van het geïmporteerde systeem ‘just-in-time’. Ik weet nog dat ik bij het congres in de RAI zat, waar dit idee werd gelanceerd. Briljant!, zo oordeelde ik.

Inmiddels denk ik er wat genuanceerder over en ik heb het idee dat er nogal wat bedrijven zijn die ook een beetje terugkomen van dit geniale idee. Van voortdurend ‘Uitverkocht’ verkopen wordt je ook niet vrolijk en de klanten lopen weg.

Nog niet zo heel lang geleden besloten wij, de vrienden van Amazingslotcarracing te TE, per clubavond een tweede wedstrijd te gaan rijden. Ten eerste omdat een wedstrijd met een bepaald model op een bepaald tijdstip ons ontzettend goed beviel en ten tweede omdat wij ons nog vitaal genoeg achten er een tweede wedstrijd achter aan te knallen. Met een vierspoorsbaan rijden we vanzelfsprekend vier heats achter elkaar. Een chaos-knop kennen wij niet en iedere heat begint gewoon weer op start-finish zonder ingewikkeld telwerk van baandelen, gedeeld door wortel zes tot de tiende macht in het kwadraat voor het wegpoetsen van meetfoutjes in het digitale systeem en onverwachte voltagewisselingen.

Waarom weet ik werkelijk niet, maar het werd Group C. Een beetje een belegen bolide, maar wel allemaal Slot.It. Daarmee ontstaat een grappig fenomeen: de bolides zijn onderhuids precies hetzelfde, want het zijn allemaal inliners met zo’n grappig oranje rookmotortje  van 21.500 RPM, kroonwiel 28 en pinion 9. Hoe standaard wilt u het hebben? Omdat wij niet van die zeurpietjes zijn die zeiken over spiegeltjes, antennes of ruitenwissers, rijden wij vooral hard en dat betekent dat de kunst van het rijden, de track en de controller van doorslaggevende betekenis zijn. Op de tweede plaats komen vervolgens rammelende kap, bijplaatsing van lood, de toegepaste schoen, slepers en banden. Schuim natuurlijk, maar wel een iets andere maat dan wij normaal gesproken in huis hebben, namelijk met een diameter van 19 in plaats van 20,5 mm.

Nu is het Inline-chassis van Slot.it weer echt zo’n spaghettiverhaal. Aan één kant heb je ruimte zat voor je wieltje, aan de andere zijde is het passen en meten met die 20,5-compound! Door de breedte van 11 mm, gaat het wieltje haarnarakelings langs het chassis, want anders schuurt het tegen de kap (de ‘body’ voor de puristen onder ons). Knap lastig! Want als je het kapje lekker los op het chassis legt, zodat het flink kan bewegen is wat geschuur en geslijp bijna onvermijdelijk. En dat moeten we ook niet hebben.

Eensgezind besloten wij massaal over te stappen naar de SC 2019 van ScaleAuto, die weliswaar niet de door ons gewenste Procomp bezit, maar wel beter past onder die ouderwetse karretjes. Nou, en daarmee begon de ellende. Alle grote slotracespullenleveranciers in Nederland doken in gemompel en veel schoenpuntengestaar onder tafel, want: Niet op voorraad!  Klant is koning, maar wij bleven beleefd: Wanneer dan wel? “Tja, jaja, uh, nee, weet niet, hm, misschien, geen idee, neu, lastig, vervelende zaak, moet kijken, jaja, tja, nog-es-an-toe, over bellen, hoe lossen we dit op?” Evident is dat het just-in-time principe door de transportwereld gewoon is opgegeven. Omvallende vrachtwagens, files, spitsstroken die niet open gaan hebben Nederland Transportland volledig tot stilstand gebracht met alle consequenties van dien voor de slotracerij.

Dan maar uit Duitsland. Onze Internationale afdeling ging toch richting Hannover en bood aan de banden dan maar zelf te importeren. Tijdens de clubavond op vrijdag, de wedstrijd was in volle gang, kwam er een verrassend appje met foto van het bandenrek binnen. Mein Himmel! Ein Traum! Want er hing een onvoorstelbare hoeveelheid Moosgummi-bandjes! Lang verhaal kort, een paar dagen later beschikten we over twee setjes verkeerde banden. Met blauwe streep (zero grip) en qua formaat mogelijk bruikbaar voor 1/24, anders voor de eigen dagelijkse boodschappenauto.

Kwaad is kwaad en dus Google flink aan de jas getrokken. En wat bleek? Er is in Nederland nog zo’n rek met allemaal bandjes van Scaleauto! Voor 3/32 asjes, voor 3 mm asjes, met rode, gele of witte opdruk (hard, middel of zacht). Voor 32-ers of meer voor de grote mannen. Ik kan me voorstellen dat u graag wilt weten waar dat rek staat. Helaas, dat is geheim, maar te zijner tijd hoort u nog van ons! Alles op zijn tijd, dan wel juust-op-tied!