zondag 22 februari 2015

Kleine Huisjes

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Het zal in de eerste week van februari zijn geweest dat wij, de slotracers van Amazingslotcarracing te TE, na een fiks aantal enerverende rondjes de keel wat spoelden en ondertussen met onze sonore stemmen de donkere kanten van onze hobby annex sport bespraken. Wij dat zijn: Raymon, Robin, Erik, Fokko, Markus de CEO en ik, de inktkoelie. Wij bespraken de wenselijkheid van het bijkomende geknutsel zoals pitlanes, verlichte tribunes, ijscokarretjes in de nabijheid van gevaarlijke bochten, dames in bikini, veel reclameborden en mogelijk ook nog wel Kleine Huisjes. Zoals u ongetwijfeld wel weet deed dit de Groningers onder ons meteen denken aan dat grappige & pittoreske dorpje onder de dijk van de Waddenzee en met onze bekende nuchterheid constateerden wij dat we die dus al hadden, zodat er geen enkele reden is te verzinnen waarom we die nog een keer zouden gaan bouwen.

Een tribune hebben we ook al. Van Carrera en hij staat vlakbij de start en finish, de lichtbrug dus. Meer tribunes heeft geen zin, want op de rest van de baan rijden wij zo verschrikkelijk hard dat geen mens ons voorbij kan zien razen. Dus daarmee zijn we dan eigenlijk ook gauw klaar.

Al sprekende met malkander, ontstonden er als vanzelf twee kampen. De knutselaars, die vonden dat er wel enige aankleding mocht komen en de non-valeurs die de mening toe waren gedaan dat het een prachtige baan is die wij daar hebben liggen, waar je vooral niks meer aan moet doen. Zo is er bijvoorbeeld de kwestie van het licht. Steeds meer van onze bolides zijn uitgerust met snerpend Xenonlicht, een batterij lampen op de bumper, remlichten en gewone achterlichten die nota bene ook nog beginnen te knipperen als de racebak onverhoopt tot stilstand mocht komen. Om daar naar hartelust van te kunnen genieten, moet het licht dus vooral uit, zodat je je echt in het holst van de nacht op Le Mans waant of anders wel bij het ochtendgloren.

Maar Erik gooide de knuppel in het hoenderhok door te zeggen dat hij eigenlijk wel een beetje een Knutsel Pim is. Zelf ben ik dat ook wel, maar omdat ik mijn eigen Fleischmannracebaan al wat heb aangekleed voor mijn zoon, ben ik voor de komende tien jaar wel uitgefröbeld. ‘Leuk pap!’ en weg was-t-ie weer!  Ach, kinderen! Wat is het toch dankbaar!

Bij Markus verliep het feitelijk nog dramatischer. Die kocht met Tineke voor hun zoon een Nincobaan (volgens de overlevering 6 nagelnieuwe dozen) die na twee weken duwen en trekken naar de zolder kon worden afgevoerd. Het mannetje had er even geen zin in. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een boom van een vent die op vrijdagavond weleens komt binnenvallen en dan dus meteen de snelste tijd neerzet. Waarna hij weer met zijn smartphone gaat spelen. Nee, Markus zal het wel uit zijn hoofd laten om iets te gaan knutselen na deze traumatische ervaring. Ik geloof zelfs dat hij om die reden nog steeds een hekel heeft aan ieder Ninco-autootje op de baan. Lelijke lawaaibakken!

Fokko, zo nuchter als een brood, vindt het allemaal niet zo nodig. ‘Baan is prima!’, wat voor hem een forse volzin is. Hij houdt voortdurend de oren gespitst en zijn ogen wijdopen om alles op te pikken wat wij - de andere clubleden - zeggen en doen. Met die kennis knutselt hij thuis dan weer verder. En met succes, want deze avond reed hij met een zacht zoemende, oranje, ontzettend laag afgestelde Ford Capri. De hele club was er van onder de indruk. Wat een mooie racebak! Goed geknutseld, Fokko!


woensdag 4 februari 2015

Baan


SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Zoals een bedrijf altijd minstens één oog op de toekomst moet richten met innovatie in het achterhoofd, zo moet ook een club als Amazingslotcarracing zichzelf voortdurend vernieuwen en verbeteren. Het is bij wijze van spreken voortdurend een punt op de agenda. Daarom is besloten om onze baan ingrijpend te vernieuwen. Niet eerder natuurlijk voordat wij een gedegen Plan van Aanpak (PvA) hebben opgesteld.

Je mist zoiets wel eens bij andere clubs. Bijvoorbeeld nadat iemand heeft geopperd om ergens een bochtje wat te verleggen. Als je daar maar vaak genoeg over piept, breekt vanzelf het moment aan waarop iemand zegt: “Ik hoor voortdurend geluiden over aanpassingen van de baan: gebeurt dat nog ooit?” Een soort self fulfilling prophecy.

Ik ken dit systeem uit Den Haag. Daar dropte iemand ooit de term “Light Rail’ en een jaar later droomde ieder Tweede Kamerlid van een land dat bezaaid was met Light Rail, zonder überhaupt enig idee te hebben wat dit voor een mal spoorbaantje was. Hetzelfde hebben we nu met burenhulp. Je moet toch wel ambtenaar zijn om te denken dat ‘de buren’ twaalf keer per dag staan te springen om de incontinente buurman in een schone broek te helpen. Nederlanders hebben eigenlijk niks met hun buren, zegt spuit elf SCP.

Ik ook niet. Mijn beste buren wonen in Tweede Exloërmond en dat is een knap eind van Musselkanaal vandaan. Ik bedoel: iemand die in Oud-Zuid woont gaat toch ook niet even op de fiets naar West om en zorgzame helpende hand toe te steken? Onnozelheid troef dus in Den Haag. Een Plan van Aanpak werkt beter en daar moet je dan ook niet al te veel over vergaderen. Wat gaan wij dus doen? Onze baan aanpassen voor de controllers (regelaars, knijpertjes) van anderen en/of nieuwe leden. Dat is echt een pijnpuntje bij onze club, want komt er een nieuw lid binnen dan kijken wij schielijk of hij in zijn racekoffer wellicht ook zo’n keidure regelaar heeft verstopt. En het is natuurlijk een kwestie van afwachten, maar tien tegen één dat die keidure regelaar het op onze baan niet doet. Dat is pijnlijk en gruwelijk frustrerend om het diplomatiek uit te drukken.

Wat is namelijk de kwestie? De Gast moet namelijk met één van onze goedgeoliede Parma’s aan de slag en die doen het nooit zoals hij of zij verwacht. Eerste bocht is dan ook een uitvliegertje. De tweede ook, en ditto de derde en bij de vierde bocht is de schade zelfs al duidelijk waarneembaar. Boven het hoofd van de Gast begint zich een klein donderwolkje af te tekenen en dat laat zich niet verjagen met een kopje koffie met taart. Daar komt nog bij, en dat is nog veel pijnlijker, dat de vaste leden al grappend of pratend over vrouwen de Gast op de ene ronde achterstand na de andere trakteren. “Leuk dat je er bent, gast!”

De eerste keer dat wij dit zo ervoeren, was toen we twee jonge gasten uit Delfzijl onwennig in de pits rond hadden lopen. Omdat Noorderlingen altijd een beetje bang zijn niet voor vol aangezien te worden, hadden zij beide ontzettend dure regelaars meegenomen, met nog eens aparte trafo’s en voorschakelapparatuur, hele dikke siliconenkabels en XLR-aansluitingen. Een daarmee ging het meteen al mis want wij boeren uit Drenthe gespen ons nog vast met banaanstekkers. Helemaal uit de tijd, maar het is toch minder gek dan misschien gedacht, want wij pikken de kleurenblinde coureurs er wel zo uit. Die halen zwart, geel en rood door elkaar. Precies zoals wij deden toen we de baan aanlegden. Beetje dom!


zondag 1 februari 2015

Circuit 24

SLOTCARRACERELAAS


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Dat hele gedoe van die slotracerij begon bij mij met een baantje van Circuit 24, een Frans merk en in die tijd al net zo vernieuwend als Citroën. Neem de hydropneumatische vering, het stuurwiel met één spaak en voorwielaandrijving.

Circuit 24 had nog geen voorwielaandrijving, maar het systeem was wel revolutionair. De autootjes hadden namelijk belaandrijving! Schroef een oude elektrische deurbel open (niet het knopje, natuurlijk!) en zie hoe het werkt. Er komt spanning op een spoel die daardoor een staaf aantrekt en gelijktijdig een veer opspant. Als de veer het wint van de spoel, slaat de staaf weer terug, waarna het spelletje opnieuw begint. Die heen en weer gaande beweging wordt gebruikt om een bolletje tegen die Zwitserse koeienbel te laten slaan. Drukt iemand bij de deur (meestal) op het knopje dan vliegt het staafje ca 100 keer per minuut heen en weer met ring-ring-ring tot gevolg!

Dit was het handelsmerk van Circuit 24. Het staafje was uitgebouwd tot een klauw en die hakte als een dolle in op een viervoudig tandwiel op de achteras. Het geheel doet ook wel denken aan een watermolen. Ik was toen tien en vond het onwaarschijnlijk dom. De autootjes waren rood en van het merk Ferrari. Zo mogelijk nog dommer! De slijtage van het tandwiel was Italiaans en Frans tegelijkertijd, want de klauw hakte het tandwiel in één middag volslagen tot puree.

Een paar jaar geleden vond ik op Marktplaats nog twee trafo’s van het Franse merk. Ze waren weliswaar geel en die van ons oranje, maar het principe was herkenbaar. Het stekkertje van de baan kon je op vier manieren inpluggen en daarmee steeg of daalde de spanning en de snelheid dan. Ondanks het verwoestende gehakketak, reden mijn broer en ik altijd op stand vier.
Ik herken daar wat van sinds ik te TE bij Amazingslotcarracing het spelletje speel. Altijd zo hard mogelijk totdat een ratelend geluid aangeeft dat de motor uit de motormount is gesprongen, de as de lagers uit hun houdertjes heeft getikt of omdat de pinion het 28-tands kroonwiel aan gort heeft geslagen. 

Soms als wij na een clubavond na enige uren flink op dreef raken waarbij het testosteron bij wijze van spreken over de tafel golft, kan het ook werkelijk niets meer bommen. De dood of de gladiolen! Er wordt dan direct na de bocht zó hard en venijnig geaccelereerd, dat de kunststof tandwieltjes de geest beginnen te geven. Later staan wij dan altijd een beetje troostend op de schouder van de ongelukkige coureur te kloppen die natuurlijk gemakkelijk had kunnen winnen, mits!

Mits zijn tandwieltje het niet hand begeven. In de tijd van Circuit 24 lag dat anders. Het was een dooie boel op de baan als je aan het sparen was voor een nieuw tandwiel en had je de poen eenmaal bij elkaar geschraapt, dan was het nog een eind bikkelen op de fiets naar de speelgoedwinkel. “Nee, die zijn op! Ik zal ze weer bestellen!” Wat een drama! Bij Amazingslotcarracing ligt het wel wat anders. De één heeft nog dit, de ander heeft weer dat. Voordat je het weet ben je alweer op de baan! Onze nieuwe clublid Fokko liet meteen een dikke plaat aluminium achter met uitsparing voor de geleider zodat je exact kun bepalen hoe groot de bodemspeling is en of je voorwieltjes wel een touchdown doen.

Groots gebaar van zo’n nieuw lid. Wij zijn heel erg trots op hem.