maandag 26 januari 2015

Panoz



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Het is natuurlijk niet de bedoeling dat u naar aanleiding van deze blog allerlei lastige vragen gaat stellen. Voor deze ene keer zal ik een uitzondering maken en ingaan op een vraag die kennelijk overal in de wereld leeft sinds vorige week: Waarom dat lijk van een Panoz LMP-1 gekocht, als je al weet of zelfs gewaarschuwd bent dat dit wrak niet vooruit te branden is? Een begrijpelijke kwestie na de blog ‘Vitrine’ en ik beantwoord hem vooral omdat ik uit die vraag kan afleiden dat u mij niet helemaal voor achterlijk en nog erger houdt. Het antwoord is simpel: de techniek!

Vermoedelijk herinnert u zich nog van Google dat er ooit in de Formule 1, de koningsklasse van de racerij, een auto aan de start verscheen met zes banden. ZES! Waarvan vier sturend aan de voorzijde! Het was natuurlijk dat die motoren op de grid zo’n hels lawaai maakten, want anders had je een speld kunnen horen vallen. Het was een krankjorum idee, en dat was het dus ook, zo bleek halverwege het seizoen wel. De bolide Tyrell P34 (Project 34!!!) ging roemloos ten onder en nadat iedereen was uitgehinnikt, is er nooit meer van gehoord.

Het verhaal van de Panoz is ook zo’n bizar techniekverhaal. Liggen alle motoren van LMP’s (Le Mans Prototype) achterin, die bij de Panoz ligt voorin. Het beest heeft daarom een behoorlijke lange snoet en dientengevolge zit ons menneke met zijn kokpitje behoorlijk ver achterin. Het grappige is nu dat de sinds eeuwen begraven fabrikant Fly ook iets revolutionairs bedacht, namelijk de motor vóór in de slotcar. Dit moet gezien worden als een poging om balans te vinden en dat is gelukt. Fly’s met de motor voorin slingeren als slierten spaghetti over de baan, met daarnaast nog twee kleine zwakke puntjes die tot ergernis leiden: gebrek aan snelheid en gebrek aan acceleratie. Fly’s zijn wel perfect om buurman uit de baan te tikken na een bocht. Dat dan weer wel!

Ten faveure van dit onnozele merk moet nu worden gezegd dat Fly dankzij dit domme inzicht de enige fabrikant ter wereld was die de Panoz kon nabouwen. Alle andere leveranciers met hun Inline, Side- of Anglewinders, krijgen dat niet voor elkaar zonder vooral dat kokpitje geweld aan te doen. En dat zij zich daarvoor moeten wachten, is op menige site te lezen. Zie de fotootjes van Moslers van NSR vergelijkend naast die van Ninco: het getier, geblaat en geweeklaag is niet van de lucht!

Behalve dat ik dol ben op de gezelligheid van Amazingslotcarring te TE en het racen helemaal te gek of super vind, zo vind ik ook de techniek mateloos interessant. Met die Panoz kan ik twee dingen doen. Helemaal ombouwen met NSR- en Slot-it-spulletjes of met veel geduld en beleid proberen van niks iets te maken. En dat gaan we dus doen. Raymon, onze jongste die zojuist ten tweede male met Alphons de bloody 24uur van Zuidwending heeft gewonnen, spreekt dan van ‘optunen’. Geen idee waar dat bizarre woord vandaan komt, maar dat gaan we dus doen.

En ik ben in goed gezelschap, want een nieuw lid dat is toegetreden tot onze club is ook helemaal wauw van techniek. Die is gewoon komen aanwaaien vanuit Musselkanaal, nota bene! Hiertoe voor het blok gezet, voel ik mij genoodzaakt vriend Henkjan Stulp te E ook nog maar eens nadrukkelijk uit te nodigen. HJ is namelijk zo’n wondermonteur met gouden handjes. Naar het schijnt doet hij nu iets in modeltreintjes. Een heilloze weg als je het mij vraagt; zelfs NS gaat in Emmen terug.     

dinsdag 20 januari 2015

Vitrine



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Toen wij met ons clubje naar Drachten togen om een classic race ("Soort van!") te rijden, leerden wij dat het geen pas geeft om met een gesloten auto tegen een open auto te rijden. Open auto's vormen kennelijk een klasse apart, hetgeen niet meteen als een compliment opgevat moet worden. Niet lang na dit schrikbarende debâcle (wij werden helemaal van de sokken gereden op die Friese nagelkaasbaan met kantkoek), kocht ik een Panoz LMP-1, in elkaar geprutst door Fly.

Helemaal in de traditie van deze terecht als een T-Rex uitgestorven fabrikant: het autootje rijdt voor geen meter! Dat had iedereen mij van tevoren kunnen vertellen, want Fly's zijn vooral prachtig. Minutieus nagemaakt met alle stickertjes en kleurtjes op de juiste plaats. Echt een auto om met box en al in de vitrine te zetten en 'm daar nooit meer uit te halen. Een auto voor de gore heb derhalve.

Wij, de leden van Amazingslotcarracing te TE, hebben daar niet zoveel mee. Een mooie auto is lekker meegenomen, maar hij is vooral bedoeld en gekocht om te racen. Dit leidt tot ernst en luim. Ernst omdat wij ons niet zo goed kunnen voorstellen dat iemand een slotcar koopt voor de vitrine en luim omdat er kennelijk hordes mannen zijn die dat wel doen. "In de vitrine, hahahaha!", en prompt vliegt er dan een auto op volle toeren ergens de bocht uit door begrijpelijke onoplettendheid waarbij de onderdelen in het rond spatten. U raadt het al: "Nou, die hoeft niet meer de vitrine in, hahahaha!" Zo'n ongeval is immer een ernstige kwestie, want het geeft een hoop gedoe. Spiegeltjes zoeken, antennetje vastplakken en waar zou dit kleine blauwe stukje nou afgebroken zijn?

Maar als u zich nu behoorlijk in de kuif gepikt voelt, omdat wij platte grappen over uw glazen hobby maken, dan is dat 'Jammer, maar helaas!' Zo riep laatst iemand van onze club (misschien was ik het zelf wel) 'Ik zet mijn vrouw die niet toevallig ook heel erg mooi is, toch ook niet in de vitrine? Die is ook om te gebruiken!'

En dus klonk niet lang daarna via de radio die de gezelligheid bij onze club zachtjes onderstreept, het ontroerende nummer 'Handle with Care' van The Travelling Wilburys. Die tekst staat meestal op dozen van de Mediamarkt en aanverwante oninteressante bedrijven en die vormde het uitgangspunt voor een lovesong door Bob Dylan die juist had beweerd dat je over alles een nummer kunt schrijven. En omdat er in de repetitieruimte een lege TV-doos stond, inspireerde die George Harrison tot de sarcastische opmerking: "Over alles? Hier! Schrijf daar dan maar eens een tekst over!" Twintig minuten later speelden Bob Dylan, George Harrison, Roy Orbison, Tom Petty en Jeff Lynne voor het eerst de zojuist geboren lyric 'Handle with Care', een ode aan het fenomeen vrouw.

De laatste tonen waren nog niet verstorven of Markus Aurelius, onze CEO en filosoof, greep de kap van een box die ergens nog lag te slingeren, plaatste hem met een wijds gebaar over zijn Zwitserse Lola (fabricaat Slot-It) waarmee hij op dat moment baan één onveilig maakte, en gaf vervolgens vol gas! Met auto's in de vitrine kun je dus fantastisch goed rijden. Als je maar slim bent! En goed gehumeurd! Ik zou de waarheid geweld aandoen als ik nu zou boekstaven dat we werkelijk flauw van het lachen lagen, maar het werd wel weer een knettergezellige avond. Zoals gebruikelijk trouwens te TE.

Zijkant



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Precies zoals er nog hele volksstammen zijn die geloven dat je van soloseks vliegende ruggenmergtering krijgt, zo zijn er ook nog hele hordes slotbaancarracers (zij dus die het doen) die denken dat siliconenbandjes van anderen de prestaties van hun bolides nadelig beïnvloeden. Er druipt olie uit die banden, de baan slijt onregelmatig weg, in de bochten hecht zich een of andere ondefinieerbare smurrie op het oppervlak, terwijl aangebrachte curbstones langs de baan wekelijks opnieuw geschilderd moeten worden omdat die voorbij razende siliconenmassa persoonlijk de strijd aanbindt met die in het geheime lab van Akzo Nobel vervaardigde gekleurde pigmenten.

Dit alles, het moet nog maar eens worden gezegd, is grotesk gelul. Een grote waarheid is wel dat die bandjes nauwelijks slijten, zodat je lekker voort kunt blijven kachelen, zonder dat je wekelijks Klaas Bos moet bellen voor alweer een nieuwe order. Je hebt natuurlijk van die stoethaspels die hun foambandjes plat rijden tot het chassis over de baan schuurt, maar dat zijn er gelukkig maar weinig. Het merendeel van de rubbergang moppert er vrolijk op los bij wijze van wrok. Daarbij worden ze door niemand gehinderd, want als je maar hard genoeg blaft, krijg je stapje-voor-stapje van iedereen gelijk. Siliconenbanden slijten bijkans niet. Een heuse uitkomst voor krenten zoals ik. Natuurlijk ben ik dat niet, maar dat zijn dus van die ongefundeerde aantijgingen die silly-rijders steevast naar hun helm geslingerd krijgen.

Het is zelfs al zo erg, dat ik laatst bij aanschaf van een paar NSR-bandjes van twijfelachtige Italiaanse Alfa Romeo-kwaliteit, er GRATIS een paar nagelnieuwe Ortmannen bij kreeg. In feite zijn dat gecamoufleerde siliconenbanden, want ze worden weliswaar Ortmann genoemd, maar het zijn dus gewoon silly's. Zelf doe ik er niet moeilijk over: ik rijd gewoon op knalblauwe siliconenbanden onder mijn knalgroene Renault Megane AW en dat blijf ik doen tot ik met kop en kont uit het clubhok wordt gegooid. Ik verontschuldig mij niet, ik ga er niet prat op.

Maar watske beurt? Op een avond dat ik niet aanwezig ben, wordt er wat afgeracet tot op de limiet. Tot ieders verbijstering ging de tijd op baan 3, mijn baan zeg ik nu in alle bescheidenheid, per ronde omlaag. Markus was zo onthutst en verbouwereerd dat hij over heel Facebook rondtoeterde: dankzij die siliconenbandjes van Hein. Intelligente conclusie, erg juiste conclusie. We kunnen dus zeggen dat in de late uurtjes van de gezelligste slotracecarbaanclub van Nederland historie werd geschreven omdat die idiote siliconenbandjes nu eindelijk de schuld kregen van iets wat zij ronde na ronde wel doen: zij verbeteren de baan.

De techniek is eenvoudig: dompel de bandjes een nachtje in een eierdopje met lampolie. Ze moeten lekker drijven en roer die massa om de twee uur even om met een spateltje. Het is niet raadzaam om die stinkende pot naast de echtelijke sponde te zetten, maar liever in het bijkeukentje of anders op een plek in huis waar nooit iemand komt. Sommige huizen hebben in het trappenhuis zo'n hoog onbereikbaar raam. Heel geschikt! Hoe dan ook, 's ochtends uit de wonderolie tillen, afdeppen en 's avonds (en vooral niet eerder!!!) op die peperdure luchtvelgen van NSR monteren. Meteen wegrijden. Het resultaat is ongelooflijk. Niet alleen loopt de motor veel mooier, ook de wegligging is onherkenbaar verbeterd. Als een blok, alleen vergelijkbaar met die mooie oude Citroën DS Pallas 21 Injection die je ook zo heerlijk zuigend door de bocht kon trekken.

Ik dwaal af. De schoongemaakte bandjes pikken ieder kruimeltje, spikkeltje of marble-tje op dat slordige collega-chauffeurs achterlieten zodat na verloop van tijd een goddelijke racebaan het resultaat is. Amerikanen wisten dat al lang; daar rijdt iedereen op het wonderspul van de badkamernaad. Minder is daarom wel dat het verrassingseffect daar veel minder is dan hier in het gristelijke Holland. Laatst sprak ik een Duitser die, wel enigszins van de wereld, zijn BMW uit de 7-serie had laten voorzien van badkamerspul. Beviel voortreffelijk, maar het was hem te gek om voor de rest van Duitsland en met name die suffe Hollanders alle Autobahnen af te rijden om het wegdek te cleaneren. Ik heb hem meteen gelijk gegeven en dat doe ik niet vaak als het om Duitsers gaat. Net zoals u, neem ik aan.

Achteraf had ik daar wel een beetje spijt van toen ik wat later bij een Raststätte zijn auto op zijn zijkant zag staan!

PS. Sommige slotcarracers zetten hun autootjes op hun zijkant zodat de bandjes niet vies worden! HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAAHAHAHAHAHAHAHA!

 

Max



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Op Tweede Kerstdag reden wij voor de grap naar Lauwersoog om aldaar scheep te gaan richting Schiermonnikoog. Eenmaal daar bleek dat Bert Visser ons was gevolgd, want hij fietste met rode schoenen gezellig door het dorp. Mijn vrouw schrok zich een hoedje, want die wist wat ik had geschreven nadat zij wat over deze komiek had gezegd. Enfin, dat was de tweede schrik want eerder die ochtend verlieten wij in potdichte mist de N33 en de beschaving richting Roodeschool en, jawel, wij waren meteen in Poetin-Siberië. Sneeuw en ijs op de weg of het een ijstaart was! Tammo*), je kon het asfalt nauwelijks meer kon zien!

 
Nu is een beetje slotbaancarracer daar natuurlijk niet van onder de indruk, want wij (lees: Markus) poetsen onze baan altijd alsof het een herfstappeltje is dat je toe moet glimmen in de late avondzon. Wat glad? Flauwekul dus en terwijl mijn vrouw het portier nog steviger vastgreep, probeerde ik het ritme te pakken te krijgen dat ik soms ook op onze baan te TE ineens in de vingers heb. Iets gas terug en licht slippend door de bocht en dat meteen weer het gas vol er op zodat de auto gripzoekend ietsje achterover komt door het acceleratiegeweld om er daarna als een speer over het rechte stuk vandoor te gaan. Mijn vrouw vond dat het veel te hard ging. Maar dat viel nogal mee, want de turbo kwam er eigenlijk nauwelijks aan te pas toen we na Usquert en Warffum richting Baflo zoefden. Mooi hoor, relaxt in zes en dan flinke rooie cijfers op de klokken op het dashboard. En dat in Baflo of all places!

 
Omdat ik toch niks beters te doen had (dat heb je met die moderne auto's) zat ik wat te mijmeren over de Speedchecker annex Testbaan die ik zou gaan bouwen. Een paar voltmeters erop want het oog wil ook wat, een draadgewonden potmeter om de spanning traploos te kunnen regelen en natuurlijk een oud knijpertje van Fleischmann om een vluggertje te kunnen doen. De trafo opgeborgen in een wijnkistje uit de Bordeauxstreek dat bij wijze van deksel een recht stuk van mijn Fleischmannbaan zou krijgen. Eén spoor te bedienen door het knijpertje, het andere door de potmeter. Opzij een aansluiting in rood en zwart voor banaanstekkers om de Tamiya Mini 4 WD Speed Checker (info bij Klaas Bos) te voeden. Drie in de pan, als je het mij vraagt. Als eerste probeerde ik later mijn nieuwe Spaanse bolide (sponsor: Dommo) die ik net had voorzien van een nieuw kroonwiel; WWWHHHRRROOAAAAHHHHHH! Rijdt dat karretje ineens op zijn sloffen 41 kilometer per uur. Joepie!

Wedden dat de clubleden vanavond hun autootjes willen testen? Kom maar kijken en breng vooral je vrouw mee. In Tweede Mond geldt een maximum snelheid van 50 kilometer, behalve voor de auto's van Amazingslotcarracing. En dankzij mijn voortreffelijke racekunsten kwamen wij na Kerst weer veilig thuis. Zegt mijn vrouw: "Goed gedaan, Max!" Maar of dat nu een compliment is?


 

Naschrift:

 

Tammo Tachtig (Tammo Eighty) is de fictieve Wubboïstische god van Tachtig kilometer per uur. Tammo is snel in populariteit aan het groeien in de Internetfolklore en is reeds opgedoken op sites als 4chan en 7chan en de Oncyclopedie. Het is aannemelijk dat 'Tammo Tachtig' ontstaan is door een Groningse campagne om het 'tachtig rijden' te promoten. Tammo is een typisch Groningse naam.
Naschrift bij het naschrift: Ik zal nog uitzoeken of Tammo en Tamiya met elkaar verwant zijn. HT.

Spionage



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Wij van Amazingslotcarracing te TE rijden met 14 volt onze rondjes. Wij vinden dat een lekker pittig stroompje waarmee je lekker kunt accelereren. Toegegeven, het gaat er weleens wild aan toe, zodat je zou kunnen denken aanwezig te zijn bij een modelbouwvliegtuigclub, maar dat gebeurt slechts zelden. En dan is altijd sprake van een ongelukje. Zoals die keer dat ik mijn bandjes wilde slijpen op baan vier waarop wat verderop wat peperdure bolides geparkeerd stonden. Die gingen er dus als een dolle van door toen ik vol gas gaf om de achterbanden van mijn auto op een stukje schuurpapier te drukken.

Of die andere keer, toen die twee Groningse knapen uit Delfzijl die zijn overgelopen naar Friesland, kwamen spioneren voor die club in Drachten. Die gingen nota bene meteen zelf aan de knoppen zitten om de spanning terug te voeren naar accuniveau. Die waren zich helemaal suf geschrokken van hun eigen autootjes. Zo hard gingen die inenen! Nee, dat kon echt niet, jammerden zij!
Ik was daar wel wat verbaasd over. Als ik ergens anders ben ga ik ook niet meteen aan de knoppen van mevrouw zitten als mij dat noodzakelijk toeschijnt. Daarbij: het is gewoon een kwestie van wennen. 

Neem nu (dit schrijf ik voor mijn goede vriend Henkjan Stulp) zo'n prachtige FORD Lotus van Fleischmann. In zijn wonderlijke eenvoud, maar met oogstrelende belijning en duidelijk zichtbaar kleppendeksel van de roemruchte V8 in het achteronder, is deze cabrio wel de Trabant onder de racewagens. Je kunt het knijpertje rustig helemaal induwen en vastzetten: hij knort lekker onverstoorbaar zijn rondjes. Hij weet niet eens wat de-slotten is! Op een dag begon me dat zo verschrikkelijk te irriteren, dat ik met een zwieper de trafo in één keer opentrok naar 18,6 volt.

Wat er gebeurde was fenomenaal! Het gekke ding scheurde als een bezetene in het rond en haalde op het rechte eind snelheden waar Heinrich Joseph Wilhelm Fleischmann slechts van gedroomd kan hebben. Nu ken ik iemand die van zo'n oude T-Ford een moderne showcar heeft gemaakt door er een motormount van NSR in uit te zagen en daarin weer een 25K-motor van Slot-It te proppen, de ultrageharde RVS-as van NSR te lageren in a-centrische bushings van Slot-it, de neus uit te rusten met de sportschoen van Ninco, de bedrading te vervangen door 2,8 mm2 Litze van Klaas Bos en er tegen circa 100 euro onvervalste kosten een lekker karretje te maken dat op 12 volt best aardig meekomt. Een beetje jankend; dat dan weer wel.

Ach ja, je moet wat als je de hele avond rondjes rijdt. Wij van Amazingslotcarracing reden onlangs op 14 Volt tegen de klok in. En kijk, dan begint het pas echt pittig te worden. Met het hele circuit in je hoofd denk je: bocht naar links, maar dan gaat ie naar rechts. Alsof je in Engeland bent, maar dan toch weer anders. Look Left! Bengs! Voor mij was het extra lastig want mijn Slot-It regelaar bleek nogal bevattelijk voor dat omdraaien van plus en min en weigerde dus subiet iedere vorm van medewerking. 

Moest ik dus terug naar de bloody Parma-regelaar van de club waar niks mis mee is, maar die qua karakter toch heel anders is dan mijn eigen drieknopper waaraan ik normaal gesproken mag draaien. Maar toen ik weer thuis was wist ik dat mijn wraak zoet zou zijn: volgende keer rijden we weer normaal, maar dan wel achteruit! In wat ik dan maar de "Daf-klasse" noem. Ik ben al aan het oefenen en het gaat best goed, al zeg ik het zelf, hoewel dat achteruit driften niet eenvoudig is!

Gleuf



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Een slotracebaan kent verschillende gedaanten. Een minister bijvoorbeeld, die nooit ergens tijd voor heeft en ook in het weekend 'de stukken' (jaja!) moet lezen, zal hooguit het niveau van tapijtracer bereiken, namelijk het moment waarop hij door de knieën gaat "om óók es wat te doen met die kinderen!" Dit natuurlijk na een ultimatum van zijn vrouw: "Dan wacht het land maar even!" Terecht natuurlijk, maar dit terzijde.

Andere vormen zijn de illustere plastic en houten banen op tafels en schragen. De laatsten zijn in zekere zin ook van kunststof omdat zij veelal gemaakt worden van een substantie die niet spontaan in de natuur voorkomt; medium-density fibreboard ofwel MDF. Dat spul wordt vooral veel gebruikt voor extreem afwijkende banen zoals de slotracebanen zonder gleuf. Maar is het dan wel een slotracebaan? Ja en nee! Eén variant bijvoorbeeld maakt gebruik van een in de plaat ingebrachte onzichtbare geleider die door de auto als een servicehond wordt gevolgd. Een ander systeem stoelt op magnetisme en dat komt in wezen op hetzelfde neer. Altijd leuk als je je over de baan buigt terwijl je vergat je horloge af te doen. Ach, hoe vliegt de tijd!

Uit de manhaftige pogingen om van de slot car een echte auto zonder geleider te maken zou je de conclusie kunnen trekken dat slotcarracen met gleuf eigenlijk een doodsaaie aangelegenheid is. Dat is een verkeerde conclusie die voorkomt uit het niet trekken van de enige juiste conclusie: de gleuf maakt het leuk. Toen in de jaren zestig-zeventig van de vorige eeuw het gleufracen opkwam, sprak iedereen over 'de racebaan'. Meestal een achtje, in het meest gunstige geval een wat wijdere baan die in de woonkamer rond de eettafel kon worden gelegd. Jaren later, toen de hobbyracer vrijwel was doodgebloed, vond de zieltogende industrie bij wijze van stuiptrekking het digitale racen uit,
waarmee het racen van weleer meteen werd omgedoopt naar 'analoog racen'. Ach ja, je moet wat!

Maar dat digitale gedoe bleek niet de gedroomde graal. Het was te duur, te ingewikkeld, het werkte niet of het werkte niet zoals gedacht. Eigenlijk bleek dankzij dit digitale gedoe dat het oude analoge gedoe het allerleukste was. Zelf heb ik een stokoude Fleischmannbaan die ik wat heb opgevrolijkt met een heuse pitstraat. Net als bij de treinen van Märklin (of Fleischmann natuurlijk) stuurt een elektrische wissel de auto de pitstraat in. Daar aangekomen valt de stroom weg, totdat de auto is 'bijgetankt'. Hoe realistisch, roept u nu verrast. Pas op, want het wordt nog veel erger.

Dankzij elektronische tijdwaarneming met drie cijfers achter de komma, weet de software precies hoeveel brandstof mijn auto heeft verbruikt. Een wedstrijd start altijd met 100 liter in de tank. Geef je heel zenuwachtig gas, dan is het zo gebeurd met de koopman. Rijd je daarentegen weloverwogen en zuinig, dan kom je veel verder zonder noodgedwongen naar binnen te worden gestuurd. Hoe meer je moet tanken, hoe langer je moet wachten.

Leve de elektronica, leve de computer, leve die ingenieuze software die het gleufrijden extra realistisch maakt. Is dat zo? Welnee! Het was leuk om Ebay af te speuren voor onderdelen. En het was leerzaam om aan een Phidget te knutselen en was minstens zo leuk om mijn stokoude Fleischmannbaan een gadget te geven die nooit de fabriek verlaten heeft. Ik gebruik die pitstraat nu vooral om een auto te parkeren als ik met een ander karretje aan de slag wil. Racebaan!? Het woord zegt alles. 

De rest is flauwekul.

Taal en Sport



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Je kunt er natuurlijk om gniffelen, maar wij vinden het racen met slotcars een echte sport. Zozeer zelfs dat wij onderscheid maken tussen de begrippen uit de Nederlandse taal die u zeker kent: 'aan kop' en 'op kop'. Vroeger toen ik nog jong was of in ieder geval zo oogde, hoorde ik een man eens zeggen 'Als je helemaal niks kunt, dan kun je nog altijd schilder worden' en daar moest wel een kern van waarheid inzitten want hij bezat een schildersbedrijf. De nodige jaren later zat ik bij Het Parool in Amsterdam aan de burelen en daar gold het sociale vangnet: 'Geeft niks, je kunt nog altijd sportjournalist worden!' Dat werd vrolijk luidop gezegd in het bijzijn van sportjournalisten, die dan maar een beetje dom begonnen te lachen. Inmiddels weet ik dat het waar is.

Neem een race en een verslaggever. Geheid dat je binnen 3 minuten krijgt te horen welke Snuggle nu weer op kop ligt, terwijl je ondertussen (This is TV, man!) kunt zien dat het ventje vrolijk verder fietst. Ze hebben het nooit begrepen, die jongens. In de slotracerij is het verschil tussen aan kop en op kop van essentieel belang. Dat moge duidelijk zijn. Wij van Amazingslotcarracing te TE hopen natuurlijk stiekem dat wij nog eens zo beroemd worden dat RTV Noord een spannende reportage komt maken als wij op zondagmiddag om exact 1400 uur de lichten doven voor een zinderende race. Komt er zo'n sportjournalist die we eerst moeten leren dat de snelste auto van dat moment aan kop ligt en dat die loser in de Solexbocht met zijn auto op kop ligt. Het is dus een sport, want er is sprake van jargon dat je moet begrijpen en je moet zelfs een klein beetje hersens hebben om er verslag van te kunnen doen.

Secundo, behalve wat taalgevoel, is het ook nodig dat je je kunt concentreren, dat je je niet van de wijs laat brengen door die tikkende klok en dat een halve ronde achterstand helemaal geen punt is als de snelste auto van de baan uit de bocht vliegt en zieltogend op kop blijft liggen. Terts, je hebt doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen nodig. Zie dat kleine ventje van ons, Raymon de Senna. Die heeft toch maar mooi de 24-uurs van Zuidwending gewonnen en op de vraag hoe hij 'm dat heeft gelapt, sprak hij glimlachend 'ik had goeie benen', iets wat een sportjournalist natuurlijk niet begrijpt, maar iedere slotracer wel. Hard rijden is één ding, 24 uur blijven staan zonder te wankelen is iets anders. Alles komt dus voor in onze sport: schouderblessures, hamstring kapot, rugtrauma en geestelijk er helemaal doorheen zitten.

Dat is hele andere koek dan een partijtje kickboksen, bijvoorbeeld. Je krijgt gewoon een paar jetsers op je muil, je gaat liggen, de bel gaat en je mag weer naar huis. Dat kun je moeilijk een sport noemen. Bij tennis, waar begrijpelijkerwijs steeds minder belangstelling voor is, zie je in feite hetzelfde. Als tennisser weet je namelijk precies waar de bal vandaan komt: van gene zijde van het net. Sta je een beetje te suffen, mis je de bal en hopla, setpoint! Je krijgt al te horen dat je verloren hebt, nog voordat je verloren hebt! In de slotracerij is dat heel anders. Na het rijden van vier heats weet je pas dat gewonnen hebt als je ook gewonnen hebt. Aan kop of op kop, het is een wereld van verschil! 

Leer dat nu eens, jongens!

Magnetisme



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Enkele jaren geleden was ik in Nieuwe Pekela bij een verzameljunkie. Normale mensen kunnen zich zoiets niet voorstellen: kisten en grote verhuisdozen vol met slotcars. Honderden, misschien wel duizenden. 't Grappige is dat deze man ook echte auto's verzamelt van een beroemd Italiaans merk. U denkt nu aan Fiat of Ferrari, aan Lamborghini of Maserati, Lancia of Autobianchi. Nee, Alfa Romeo! Hij verkeert daarmee in goed gezelschap want de CEO van onze slotraceclub, Marcus Aurelius Goetz, heeft ook een niet te temmen liefde voor die roestbakken. Hij had zelfs ooit zo'n Alfasud (1972-1983), waarvan werd gezegd dat je 'm kon horen roesten.

Hoe dan ook, ik landde met mijn auto op het erf van een ietwat vervallen Groningse boerderij en daar stond hij al in de deuropening. Op zijn verzoek had ik op de oprit eenmaal geclaxonneerd, want dat scheelt een bel bij de achterdeur.

De schuur helemaal vol met knisperende en mummelende Alfa's, het huis helemaal vol met slotcars. 's Mans woonkamer lijkt het meest op Intertoys for Old Boys en als je dan door een steenkoud gangetje schuifelt, kom je in een kamer die helemaal nokvol dozen staat. Ik dacht dat dit het restant van een verhuizing was, maar het bleek het magazijn. Geen model ooit gebouwd, of het is daar te vinden. Ook nog een enorme hoeveelheid baanstukken, waarmee je vlot een zesbaans clubbaan van pakweg 50 meter kunt bouwen. Ga ik nog ooit doen, denkt de eigenaar en wij schuifelden terug naar de woonkamer. 

Daar, tussen de torenhoge vitrines met slotcars, een oud dressoir helemaal volgepakt met slotcars, dozen met slotcars onder de crapauds en de laatste aanwinsten blinkend in het gelid in het zonnetje op het lage salontafeltje, dronken wij een kopje koffie en vertelde hij over Klaas Bos die hem zijn overdreven magnetisme had verweten. Zoveel magneetkracht is gekkenwerk had de goeroe gezegd en daar moest mijn gastheer zo hard om lachen dat hij alsnog een bijna fatale hoestbui kreeg.

Met Marcus, Tineke en Raymond (spreek uit: Raymon) was ik in Drachten. Wie wil daar nou zijn, vraagt u zich af? Correct! Maar wij waren daar in De Bunker, een onheilspellende ondergrondse betonnen kist met een knoerthard laag plafond onder onwaarschijnlijk lelijke hoogbouw, waar in weerwil van deze H. Potter-feiten een leuke slotraceclub is gevestigd. Aardige mannen die de gasten verwelkomden met honderd wegwijzerbordjes: Hierheen, Rechtdoor, Linksaf, Hiero, Je bent er bijna, Om de hoek, Ga hier rechts, etc. SRC De Bunker organiseerde die dag een soort Classic Race, naar een idee van Frank Slot. Mij viel meteen op dat de 4-sporen Fleischmannbaan glom als ZOAB en ook dat die net zo zwart was. Voor mij werk aan de winkel was, want mijn baan is dof zwart en oogt daarmee dus bijzonder sleets.

Nu heeft De Bunker onlangs het magnetisme afgeschaft. Dat was een nogal tricky besluit, zo begrepen wij van het bestuur. Gelukkig knallen de auto's sindsdien niet direct tegen het beton, omdat het circuit bewerkt is met een mengsel van wasbenzine (1 liter) op één flesje Parmaplaksel dat je (wanhopig?) op je achterbanden kunt smeren voor meer grip. De baan zelf insmeren is een hersenspinsel van Dikke Leo. Tot onze verbijstering was het vroeger én magnetisme én Parmaplak.

Wij, houten baanracers uit Drenthe, stonden daar raar van te kijken en wij gaan dit idee niet adopteren. Rijkswaterstaat smeert ook geen Bisonkit op de A10! Wel zal ik het idee overbrengen als mogelijk bruikbaar voor onze slotracecarjunk uit Pekela. Kan hij zijn baan aan het plafond hangen. Daar is nog wel ruimte.

Ballemans



 


SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Mannen met ballen worden altijd een beetje narrig als er aan de borreltafel over elektrisch autorijden wordt gesproken. Nu is dat helemaal een heikel punt sinds de nieuwe staatssecretaris voor Belastingzaken, Wiebes, de rommel moet aanharken die Limboman Weekers achterliet. Nu ik dit schrijf, liggen er al drie autobelastingplannen op zijn tafel om twee dingen te bereiken: meer belastinggeld innen en secundo, het milieu een beetje redden zonder er iets voor te doen. En vooral geen maatregelen nemen die de kiezer niet leuk vindt.

Het draait natuurlijk allemaal om de leaseauto. Gewoon een ding om de buurman de ogen mee uit te steken, maar die je het liefst in brand zou willen steken in de laatste weken van maart. De bijtelling. De VVD is niet zo van de belasting en al helemaal niet als het om de auto gaat, maar men begrijpt onderhand ook wel dat het linkse gezeik over het milieu een beetje serieus genomen moet worden, wil je met de verkiezingen niet helemaal weggeblazen worden door Wilders. Want die charlatan maakt daar tuurlijk meteen een issue van als zijn oude vrinden dat onderwerp laten liggen.
Lastige kwestie voor de Wiebel dus.

Mannen met echte ballen, zoals ik, zijn gek op elektrische auto's. Ik heb zo een Mosler, een Audi R18 (Le Mans 1998, 1999, 2000, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 en 2014). Een Peugeot (Le Mans 2001) heb ik helaas nog niet. Wel een stelletje Méganes RS en een hoorndolle Clio (Renault Sport) een juweel van een Jaguar, een Porsche Carrera en zelfs een Meklaren en een Viper. Allemaal elektrisch en dus beschikkend over een dodelijk koppel in de range van nul tot 25.000 tpm. Iets, waar een ouderwetse verbrandingsmotor alleen maar van kan dromen. De acceleratie is zo ongekend raketsnel dat het tijd wordt dat de overheid zich daarover eens het hoofd breekt, want als iedereen uiteindelijk elektrisch gaat rijden dan zijn de rapen gaar.

Invoegstroken kunnen de helft korter en claxons moeten met decibellen teruggeschroefd worden, want al dat getoeter slaat natuurlijk helemaal nergens op. En wat moeten we in godsnaam met al die geluidsschermen?

Nu het al vaststaat dat het rond 2100 afgelopen is met de fossiele brandstoffen raad ik iedereen aan (om alvast te wennen) lid te worden van een slotracecarbaanclub in Nederland. Er zijn er genoeg. Nu kun je nog zonder wachttijden ervaring op doen en op je gemakkie je rondjes draaien, maar dat wordt wel anders. Juist omdat elektrisch rijden zo enerverend is. Het moge duidelijk zijn dat de spanning op schaal 1:32 evenredig toeneemt als het om schaal 1:1 gaat.

Wij van Amazingslotcarracing te TE, begrijpen dan ook niet goed dat iedereen zomaar zonder licentie in Tilburg een Tesla kan gaan kopen. Levensgevaarlijk! Qua uiterlijk lijkt die Tesla ook al heel erg op de onverslaanbare Mosler waarmee wij wekelijks trainen en je moet er niet aan denken wat er allemaal kan gebeuren als Jan Ballemans met zo'n ding de weg op gaat. Dan kan die Zwarte Piet van de Slechtste Chauffeur van Nederland, John Williams, maar beter over een nieuw format na gaan denken. Wat er in dat programma voorvalt, is werkelijk helemaal niets vergeleken met wat ons dan te wachten staat. Wij van Amazingslotcarracing weten dat als geen ander.

Jullie zullen nog wel eens met weemoed terugdenken aan zo'n grappig kreukelrijtje na een lekkere kopstaart op de A16. Straks zie je geen rijtje achter elkaar, maar een stapel auto's! 

We hebben gewaarschuwd!

Bloedblaar



SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Werd ik op een dag door oom agent aangehouden met mijn Puch (badkuipstuur, 32mm uitlaat, 17 mm Encarwi, verstelbare sproeier, 14-tands pinion) en nog zowat spulletjes uit de winkel van Cor Schoppema om het ding te tunen. Nee, die 75 km/u buiten de bebouwde kom was niet het punt voor de platte pet; het ging druiloor om die bloedblaar op het witte deel van het achterspatbord. Na minutenlange studie bleek daar geen NL op te staan. "Aan de kant dat ding!" Het was toen dat ik mijn vertrouwen in de Nederlandse overheid verloor.

Een groot rood, plat en vrolijk achterlicht dat niet deugt omdat er geen NL op staat! Met verbazing keek ik naar de driewielers die wel de weg op mochten, zoals de Heinkel en de roemruchte Messerschmitt, in feite een bommenwerper zonder vleugels uit het Hitlertijdperk. Nog gekker werd het met de Reliant Robin uit good old England. Een volkomen bespottelijk autootje (mr. Bean, Top Gear) dat al omviel als je er met één vinger naar wees.

Helaas, moet ik toegeven, is een slotcar al even belachelijk. Het is namelijk ook een soort van driewieler. De voorwielen doen er helemaal niet toe, sterker nog je hebt er alleen maar last van. Dat is bedacht door de techneuten die er echt verstand van hebben en zij introduceerden daarvoor het begrip 'zero grip'. Je kunt zelfs speciale bandjes kopen die op de slotracebaan helemaal geen houvast vinden, zodat de geleider niet in zijn baan wordt gehinderd. Een beetje logisch is het wel, want voorwielen met grip kunnen de slotcar in de bocht zomaar rechtuit duwen, want ze zijn star bevestigd. Geen stuuras! Soms zweven ze zelfs een fractie boven de baan. Ai, ai, ai de vergelijking met de Robin moge duidelijk zijn.

In ruil voor een paar knappe zwarte laklaarzen tot boven de knie met een kittig hakje, type stiletto, kreeg ik van mijn vrouw een nog halfgevuld flesje blanke nagellak, te gebruiken als toplaag over gekleurde nagellak of als finishing touch om de eigen afwashandjes nog een air van glanzende verzorging te geven. Mijn vrouw sprak wijs: "Ook leuk voor jou!", daarmee op de laarzen doelend, maar het gold evenzeer voor de nagellak. Er valt een wedstrijd mee te winnen.

Zero grip-bandjes kun je heel goed zelf maken met super glue, de welbekende secondelijm van Lidl. Met geduld laagje voor laagje opbrengen in de hoop dat je niet de carrosserie raakt of je vingers vastplakt aan de velgjes. Gelukkig valt een beter resultaat te behalen met blanke nagellak (Hema, Action, V&D). Ook nu laag voor laag opbrengen en tussentijds, biertje in de hand, goed laten drogen. Ik heb zo een erg leuke avond gehad, omdat mijn vrouw onderwijl op haar nieuwe laarzen door de kamer liep. Op stiletto's paraderen is ook een kwestie van grip zoeken, zo zag ik wel.

Een klein potje is genoeg; al snel kun je er de rest van je leven mee toe zodat je rustig kunt stellen dat je een goede deal met je vrouw heb gemaakt. Gelukkig heb ik in de loop der jaren een hele zwik slotcars verzameld, zodat mijn vrouw heel wat avonden de catwalk heeft gedaan, terwijl ik dan weer rustig zat te wachten tot de boel weer voldoende was gedroogd om een nieuw laagje op te brengen. Zij had er ook wel schik in: Banden lakken? Laarzen aan! Daarna het normale echt genoten ritueel van openhaard, fles wijn erbij, happie-snappie etc. De rest mag u zelf verzinnen. Moraal van dit verhaal: slotcarracen had menig huwelijk kunnen redden, mits op tijd lid geworden van een club. 

Racen is investeren en vooruitzien!

 


 

Broeder



SlotCarRaceRelaas



De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Om de beste slotracer van de wereld te worden, stroop ik internet af. Ik kijk regelmatig op de website van Klaas Bos, de Winkler Prins van het slotracen uit Putten en natuurlijk heb ik een account op Slotforum, het internationale platform waarop iedereen zijn scheet rijp, rot of groen over slotracen achter kan laten. Soms steek je er wat van op.

Zo ontmoette ik op een nacht een Amerikaan die chemicus is. Hij inventariseerde alle huis-tuin-en-keukenflesjes en bekeek hun inhoud op bruikbaarheid voor de slotracerij. Zippo aanstekerbrandstof bijvoorbeeld, maar ook Marvel Mystery Oil, een regelrechte dope die je zowel aan benzine als aan smeerolie kunt toevoegen. Handig voor de braids, schreef onze Amerikaan die daar humoristisch aan toevoegde: "What it does? Well, it's a mystery!" Meteen een liter gekocht!
Slotracen is leuk omdat je zonder gevaar voor eigen leven kunt vaststellen of je al een demente sul bent geworden. Reactievermogen, scherp zicht op de baan, intuïtief reageren, twee dingen tegelijk doen of zelfs drie. Na een avondje slotracen kun je de dodelijke conclusie wel trekken. Om het goed te maken is daar dan de techniek. Laten we eerlijk zijn: het stelt geen zak voor dat hele autootje, totdat je je begint af te vragen waarom de ene slotcar het beter doet dan de andere. Kijk, en die vraag scheidt de mannen wel van de jongens.

De techniek van het slotracen is fascinerend ingewikkeld en je kunt erover zwetsen wat je wilt. Niemand kan je tegenspreken, want niemand die het echt weet. En daar houden mannen van. Sinds de verrijzenis van Christus, Mohammed, Jehova en Boeddha (veiligheidshalve noem ik ze allemaal maar) en hun handboeken hebben ook veel vrouwen begrepen dat je soms mannen om die reden niet moet tegenspreken. Hier ligt wel de kern van het volmaakte huwelijk in relatie tot het slotracen. En daar begint dus geluk.

Op een nacht, mijn vrouw lag zalig onwetend en volstrekt uitgeteld te slapen, ontmoette ik in eigen land Jeroen den Broeder, die voor Slotraceclub Eindhoven in Best (huh?) een bandentest had gedaan en hij was zo vriendelijk de resultaten op internet te publiceren. Hij was nog vriendelijker door de resterende siliconentestbandjes voor een paar stuivers aan mij te verkopen. "Yes, those sillies!", sprak mijn Amerikaan. Maar Jeroen deed nog meer voor de slotraceclubs in Nederland, want hij vogelde ook uit hoe je een instelbare rem op je Parma-regelaar kunt knutselen en hoe je van een 27MC-voeding, voor een paar stuivers op Marktplaats te koop, een gestabiliseerde krachtige voeding voor je racebaan kunt maken.

Ik heb daar veel respect voor. Volkomen belangeloos voor alle broeders in de slotracerij een schema en werkelijk handige tips op internet publiceren; kom daar in dat haat-en-nijd wereldje van de Formule 1 maar eens om! Laatst hoorde ik dat Lewis de moeder van de weggelopen vriendin van Rosberg niet eens een hand wilde geven toen zij jarig was!

Enfin, omdat ik sinds het verdwijnen van Roerslot continue wil weten hoe de markt van de slotracerij zich ontwikkelt, kijk ik vaak op Marktplaats om te zien hoe het is met de inflatie van onze sport. Tijdens één van die researchtochten vond ik een Audi 18 E-tron van NSR, aangeboden door TechTerminal. Die naam deed een bel rinkelen. Had ik overgelezen op Slotforum. Daar stelde hij zich voor als Jeroen den Broeder.

Vlug gemaild en inderdaad het was waar: de Godfather (-Mohammed, -Jehova, -Boeddha) van de Nederlandse slotracerij gaat zijn tijd anders besteden en daarom wordt die Audi te koop aangeboden. Ik spreek geen oordeel uit, maar adviseer iedereen: Kopen dat ding, want beter krijg je 'm niet! Hij is zelfs homepaint! In race-staat!

 

Solex



 


SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.

Een nieuw, bijna aanstaand lid van onze slotracecarbaanclub, sprak tijdens een kleine demo van een NSR Renault Clio in ING-outfit de wonderlijke woorden: "Mooie auto, hoewel Renault!" Daar kan ik dan uren over nadenken. Iets dergelijks maakte ik eerder mee bij onze slotracecarbaanclub, waarbij de lezer goed voor ogen moet houden dat wij als club zijnde een mascotte hebben in de vorm van een pikzwarte kat. Het is een bijzonder beestje dat graag in de strakgespannen vitrage achter de glazen toegangsdeur mag gaan liggen soezen en spelen totdat zij het wel welletjes vindt. Staande op de onderste roe en de vitrage vol oprekkend opent zij de deur en springt zij gracieus op de racebaan om zich te nestelen in de Solexbocht. Niets, maar dan ook werkelijk niets trekt zij zich aan van de voorbij huilende Slot-Its, Ninco's of NSR-modellen.

Dat bochten van racebanen allerlei namen hebben is bekend, natuurlijk. Denk aan de Tarzanbocht van het verder nogal tamme circuit Zandvoort in de duinen of aan de Haug-Hook op de Nürnburgring die de plaats innam van de Castrol-Chicane. Beide zijn legendarisch en uit hun naam spreekt heldenmoed omdat de dood je bijkans voortdurend recht in de ogen kijkt. De bocht waar onze kat het gehuil van onze turbomotoren ogenschijnlijk negeert, heet Solexbocht. Dit moet ik uitleggen.
Slotcarracing is al jaren oud en omdat jongens van tegenwoordig speelgoed alleen nog herkennen als er een joystick aanzit, is het dus een oude mannensport. Ten onrechte, maar daarover ooit meer.

Ver in de vorige eeuw was er een tweewielig voertuigje met een motortje aan het stuur dat via een rubberrol het voorwiel aandreef, onderwijl zacht rochelend. Typisch kenmerk was dat een doorsnee kerkganger op weg naar huis, harder liep dan het brommertje dat eigenlijk vooral bekend was onder zijn fabrieksnaam: Solex. Zelfs als je het probeert te vermijden klinkt bij het uitspreken van die naam een diepe minachting door. Vergelijk de Nederlandse auto die door jarretels werd aangedreven, de DAF Variomatic die uiteindelijk werd opgepoetst tot model 55 Marathon, maar die toevoeging kon het imago niet meer corrigeren. Na DAF lag iedereen al onder de tafel te huilen van het lachen.

Het pijnlijke is nu dat een of andere onverlaat werkelijk al jaren geleden onze clubkat Solex heeft genoemd. Het is hier niet de plaats om een toelichting op dat besluit te geven, maar het is een feit dat onze kat nu eenmaal graag in die hele mooie, traag rondlopende bocht ligt, die daarom dus logischerwijs Solexbocht heet. Daar valt niets meer aan te veranderen. Zelfs niet als de kat ons ontvalt, want dan zullen wij die naam ter nagedachtenis handhaven.

Veel onervaren racers bij onze club worden verleid om de Solexbocht met aangepaste snelheid te ronden waarna zij de wedstrijd gewis verliezen. De kracht van de Solexbocht in onze circuit is zelfs van dien aard dat zij bepalend is voor het verloop van wedstrijden. Want meer ervaren coureurs (Raymond alias Senna; Markus alias Le Professeur; ik met bijnaam Alonso), ontdekken vaak tot hun ontsteltenis dat een te hard genomen Solexbocht bij te veel grip wegens net schoongemaakte bandjes tot het afgrijselijke deslotten leidt. Dat is nog tot daar aan toe, maar de kans is dan groot dat de slotcar in kwestie een andere baan inglipt en er keihard van doorgaat, aangestuurd door een andere coureur. Wat er dan in de tunnelbocht met een toekijkende Stig gebeurt, valt niet te beschrijven. Dit alles maakt de Solexbocht in weerwil van haar naam tot een helse nachtmerrie. 

U bent gewaarschuwd!

 


 

Taart



SlotCarRaceRelaas



De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


De overeenkomst tussen alle slotracecarbaanclubs van Nederland is dat zij zonder uitzondering allemaal kampen met een ontstellend gebrek aan leden. Ze lijken daardoor wel wat op de Partij van de Arbeid. Ook die club wil graag meer binding met de maatschappij (lees: betalende leden), maar zij jaagt die wens direct en meteen naar de verdoemenis met alweer een beleidsbeslissing die tenenkrommend is. Waarna iedereen dus hard roept: "Ja, dáááág!"
Slotracecarbaanclubs in Nederland doen ook zoiets. Ze schrijven bijvoorbeeld op hun website: "Oh, kom er eens kijken!" Welnu, er is geen man in Nederland die tegen zijn vrouw durft te zeggen: "Weet je wat, ik ga er eens kijken!" Meer jongere potentiële leden komen al helemaal niet na die volzin, want die denken dan dat Sinterklaas voor de deur staat en daar geloven ze dus niet meer in.
Een eenvoudige PR-regel zegt dat je de man voor je kunt winnen als je zijn vrouw kietelt. Je moet dus zorgen dat die vrouw zegt: "Ik denk dat ik daar maar eens ga kijken, bij die slotracecarbaanclub. MISSCHIEN IS HET OOK WEL WAT VOOR JOU, JAN!"
Wij, van Amazingslotcarracing te TE hebben dit goed begrepen en wij brengen dit trucje van 'cherchez la femme' iedere clubavond op een verrukkelijke wijze in praktijk. Kortom, wij hebben niet te klagen over bewonderende blikken van de pitspoezen die zomaar aan zijn komen lopen. De eerlijkheid gebiedt nu wel te zeggen dat hier enige vrouwelijke slimheid aan ten grondslag ligt. Namelijk de taarten van Mynouk. Niet zelden staat zij om vijf uur naast haar bed om te gaan bakken zodat wij 's avonds op een leuke en ontspannen manier onze clubavond kunnen beginnen. Haar moeder Tineke verdeelt even na half acht het kunstig vormgegeven en overheerlijke gebak met royale hand, waarbij soms nieuwe en/of aanstaande leden door haar een beetje worden voorgetrokken. Wij, de echte diehards van Amazingslotcarracing zien dat natuurlijk wel, maar wij strijken dan over ons hart. Voor ons is het iedere week taart en dan kan het wel een keer een kruimpje minder.
Het blijkt nu ook dat vrouwen onder het eten van een enorm stuk mierzoet gebak, veel meer geduld opbrengen om te luisteren naar typische mannenverhalen over kroontandwielen, bushers, schuimbanden, metrische schroefjes, kromme asjes, poelietrekkers, sillies en grip. De moeder van Raymond bijvoorbeeld, die dit alles werkelijk geen ene lor interesseert, blijft een toonbeeld van toewijding en aandachtig luisteren omdat zij vermoedt dat haar zoon ook deze keer weer een topavond gaat beleven. En dat gunt zij hem van ganser harte en daarvoor neemt zij graag een stukje taart van Mynouk tot zich.
Spreken mannen over de ideale lijn; de vrouwen luisteren in stilte, niet wetende dat dit over de racebaan gaat. Spreken vrouwen over de ideale lijn, dan staan de mannen maar wat dom te gapen. Zie hier de bindende factor die kietelt.
Maar, want zo is het natuurlijk dan weer wel, als dat gebak dan eindelijk op is, wordt er om het hardst geracet. Meestal eerst een uurtje warmdraaien en wat sleutelen en daarna auto's op de baan voor een race. Sinds kort beschikt onze club voor gasten en nieuwe leden over een zestal NSR-Moslers in klassieke Gulf-outfit. Er was niet eens een koekie om het te vieren. Zo blasé zijn we dus wel weer. Kom maar es kijken op vrijdagavond en breng vooral je man mee!

Ieniemienie




SlotCarRaceRelaas


De vrolijke belevenissen van een handvol slotcarracers bij hun club Amazingslotcarracing.nl in Tweede Exloërmond op een 48 meter 4-sporenbaan van MDF.


Marcus Goetz heeft voor een regelrechte doorbraak in de slotracerij gezorgd. Dat gebeurde op vrijdag 31 oktober 2014 even na 22 uur bij Amazingslotcarracing in Tweede Exloërmond. Er was weer een bont gezelschap bijeen die avond en behalve onverstaanbaar Drents, hoorde je Frans en een paar kromme varianten Engels. Ook veel 'fuck' hier en daar! Het punt was namelijk dat snoodaard Alphons te D. eerder die week onze baan had afgehuurd voor een bedrijfsuitje. Door dat gerag van die amateurs lag er zoveel rubber op de baan dat de grip fenomenaal was. Ik zelf dacht in eerste instantie dat er was mis was met mijn Mosler, maar clubgenoot Raymond (winnaar van de 24 uur van Zuidwending in 2013, had al mopperend in zijn eigen onverstaanbare taaltje zijn Mosler opengeschroefd. Om te ontdekken dat er niks mis was.
Behalve dat wij natuurlijk heel hard rijden om de eer, de glorie en de eeuwige roem, trachten wij zulke problemen al doende op te lossen. Met een pincet pulkte Marcus een stukje kevlar van een spoiler uit het slot in een bocht waar hij (en ik ook) voortdurend uitvloog. Een ieniemienie-stukje weliswaar, maar toch! Nee, dat kon het niet zijn. Later concludeerde ik dat het niet de auto's waren, maar de baan. Die was niet glanzend glad, maar dof en dus kei-stroef. Grip in jargon. Aangezien wij van alles verzinnen om onze bandjes grip te geven (olie, schildersplakband, schuren, lijmen) werden wij verrast door het feit dat die vermaledijde grip nu ook van onderaf kwam.
Het probleem van Raymond werd hierdoor ook veroorzaakt. Hij noemde het stotteren, maar door de ongekende grip en zijn nogal agressieve rijstijl stuiterde zijn Mosler als een eend over de baan. Dat krijg je als er sprake is van torsie. Anders gezegd: de motor probeert zelf te draaien in het chassis. Dat is overigens geen nieuw probleem, want een bekend slotcarfanaat heeft ooit al eens ontdekt dat dit verschijnsel prima bestreden kon worden met de sluitinkjes van de broodzakken van Albert Heijn.
Welnu, die kunnen vanaf nu gewoon met de zak worden weggegooid, omdat Marcus ontdekte dat er in de motorsteun van NSR twee ieniemienie-gaatjes zitten waarin je twee ieniemienie- schroefjes kunt draaien zodat het hele motorblok onwrikbaar in het chassis zit.
De vraag is nu waarom hij dat ontdekt heeft en niemand eerder op deze aardbol. Dat komt omdat hij een Zwitser is. Op een deel van de racebaan ligt daarom de Zwitserse vlag "opdat wij buitenlanders dat niet vergeten". Vreemd genoeg op een deel dat zo vlak is als een pannenkoek, zodat meteen duidelijk is dat hij de bergen wel, maar zijn achtergrond niet vergeten is.
Naast kaasfondue (Astérix chez les Hèlvetes) zijn Zwitsers ook goed in ieniemienie-dingetjes. Denk aan die ouderwetse analoge horloges die niemand meer wil dragen. Zwitsers hebben kennelijk oog voor detail, respect voor de kleine dingen. Geen wonder dus dat hij die twee ieniemienie-gaatjes ontdekte, maar ook weet waar je die ieniemienie-schroefjes kunt vinden. In de laptop. Bij voorkeur van je vrouw. De Zwitser in Marcus omschrijft zaken graag met gebruikmaking van het woordje 'ieniemienie', vermoedelijk ontleend aan die kleine muis uit Sesamstraat. De fondue-logica is nu dat hij ook gek is op katten. Ik bespeur ook hier ook enige torsie. Ieniemienie, maar toch!